Fragmenten van dagelijkse geluiden worden vanuit een fascinatie voor geluid, in een muzikale context herwerkt. Deze interacties tussen field recordings en studiowerk, tussen realiteit en fictie worden getoetst aan de invloed van psycho-akoestiek op geluid, ruimte en perceptie.

ERROR #4, ERROR #8
‘ Interview or how my parents died
or how did I get involved in art ‘ 2006
DVD
Color, sound
15’

Thierry Genicot, radio broadcaster interviewing Agnès Geoffray, artist; the later explains how her parents died, and she consequently replaced them by a fictitious family, she also reveals how the event lead her to an art career. Investigating anguish and the darkest side of our psyche, which very often co-extist discreetly or sometimes in the details of the familiar, Agnès Geoffray looks closely at the virtual space at the threshold of reality and fiction.

3 Communiqués
Three pamphlets with gatefold binding, 80 pages, 230 x 165 mm, 2007.
Video, 8 minutes, 2007
Courtesy the artist

3 Communiqués is a documentary fiction charting a journey through the marginal histories of communalism, self-presentation and collective agency. It forges a subjunctive archaeology that renegotiates utopian propositions as a way of both making art and as a tool for progressive thinking.
Stanley Green, 'The 'Protein Man' is embroiled in an argument. He trawls the city streets campaigning for the suppression of desire through diet. His self-published pamphlet, 'Eight Passion Proteins with Care' outline the connections between nutrition, sedentary life and human sexuality. A second constellation recounts the history of a non-conformist group founded on action-analysis and bohemian schedules. Elsewhere, socialist-utopian Charles Fourier forms the basis of a discussion about the occupation of Sealand. His passional series and visionary designs of the Phalanx rouse the search for an islet of resistance.

Designed by Secondary Modern, published by Book Works, London (UK)
www.bookworks.org.uk

Untitled, 2009
Installatie voor Into The Light

 Andreas Golinsky maakt voor Into the Light een sculpturale installatie in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten. Een monumentale installatie die dramatisch stil is, of eerder, stemloos, een architecturale constructie, die naar dagelijkse situaties uit heden en verleden refereert. Andreas Golinski, tracht complexe herinneringsstructuren vorm te geven: verhalen en plaatsen over de donkere zijde van het menselijk bewustzijn worden belicht.

‘What I try to do is make one copy out of a trillion.’ De jonge Antwerpse kunstenaar Andy Wauman probeert onbevooroordeeld te kijken naar de wereld rond hem, naar de overvloed van visuele en mondelinge informatie die iedere dag over ons heen walst. Alles in deze zwaar gedigitaliseerde maatschappij is een kopie van een kopie geworden. Het origineel is zo zeldzaam geworden dat het misschien zelfs alle echte interesse heeft verloren. Een fascinerend idee, waar Wauman expliciet met speelt: misschien is een originele manier om een kopie te kopiëren interessanter dan wanhopig originaliteit te zoeken…. (tekst van Marc Ruyters, vrij vertaald uit het Engels)

"De...Nous,  les oeuvres d'art...Café", 2009
Lichtsculptuur

Courtesy Stella lohaus Gallery

Angel Vergara, geboren in 1958 in Mieres in Spanje, groeide op in de armere wijken van Brussel. Zijn kunst wordt gevoed door het gewone, de armoede ook, maar bovenal door het het dagelijkse leven. De straat biedt hiervoor een uitstekende werkruimte. In sommige werken verschijnt Vergara als ' Straatman', 'L'homme des rues' (Streetman). Vergara verbindt sociale, politieke, economische en, in het bijzonder, artistieke kwesties. Zijn kunst is observatie en registratie. Hij begint bij het dagelijkse leven en plooit de kunst daarop terug. Een perfecte, zij het een onvolledige kruising tussen kunst en het leven zelf. Precies in dit hiaat stelt Vergara speelse en scherpe vragen over de wereld en de wereld van de kunst. Angel Vergara bestudeert uitwisselingen van tijd en ruimte en creëert plaatsen die verbonden zijn met allerlei soorten uitwisselingen. Hij opent café’s, een kruidenierswinkel, een roomijszaak, een wisselkantoor… het minste dat we kunnen zeggen is dat het te maken heeft met economische transacties, maar in de café gaat het ook over uitwisseling van woorden, het gesprek en de sociale contacten.
 

De fotografische werken van Annabel Elgar stippelen een grensgebied van broze enclaves en verloren richtingen uit. In scene gezette ontmoetingen, met verhoogde voorgronden en de intimiteit van een voyeur, worden vlug overtrokken door het besef dat zij als fictie vals zijn - hun bron blijft onduidelijk. Details worden geheime signifiers, en bieden ons verhaalwijzers aan om te begrijpen wat is gebeurd. Door middel van uitgesneden figuren, vuren en totemische symbolen, worden we bewust gemaakt van ritueel gedrag en de zinspeling naar cultus en geheim. Toch wordt de plaats nooit opgehelderd. Het werk gaat over het bewust worden van het verlies van onschuld. De figuren betrekken een psychologische ruimte die de tegenstrijdigheid van het nagestreefde spektakel erkent. Verhalen openbaren zichzelf langzaam als onvoorziene tegengiffen voor het veronderstelde drama waarvan we getuige zijn: foto’s die begaan zijn met het tonen van kwetsbaarheid in zijn verschillende vormen.

Anne Schiffer is geïnteresseerd in objecten waarvan de symboolwaarde de gebruikswaarde overstijgt, zoals bijvoorbeeld statusobjecten, en laat zich inspireren door het biologische principe ‘mimicry’ (nabootsing). ‘De meest voorkomende vorm van imitatie in de natuur is de Batesiaanse mimicry: het is een variant van camouflage waarbij het dier de herkenning niet vermijdt, maar als iets anders herkend wil worden. Een bekend voorbeeld is de zweefvlieg die de wesp imiteert. Net zoals de zweefvlieg de wesp imiteert, imiteer ik, in één deel van mijn werk, het gedrag van verschillende stereotype karakters, en omring ik mijzelf, in mijn rol, met handgemaakte reproducties van passende symbolen en statusobjecten. Ik probeer daarbij niet een volmaakte imitatie van het origineel te creeëren, maar het origineel zo effectief mogelijk te benaderen.’ Anne Schiffer maakt veelal gebruik van fragiele (bouw)materialen zoals polystyreen, spuitlak en PU-schuim bij het vervaardigen van deze reproducties.  (tekst Marcel van den Berg)

ERROR #11

‘Pre-5’, 2002

Computer-animatie, 1:35

Het werk van Anne-Mie Van Kerckhoven zal simultaan geprojecteerd worden op verschillende ramen in de gevel van het Zeno X Gallery gebouw, Leopold De Waelplaats 16.  Eenzelfde beeldbron wordt verschillende malen en met een andere uitsnede, uitgelicht. De animatie was de initiële actie in de "Rorty-HeadRoom" animatiekamer: het ontwikkelen van een relativiteitsmachine. ‘... Er is niet zoiets als een onzichtbare wereld, enkel graden van perfectie in de organen. ...Plaatsing van traditioneel priesterschap en sjamanisme op aarde. Nummers, lijnen, vormen, kleuren en symbolen. ... Een aantal oneindig kleine en snelle elementen. ... Geen weerstand, zeer snel. ... Massa=energie. ... Jazz & Blues.’

Anne-Mie Van Kerckhoven is heel sterk geïnteresseerd in de relatie tussen kunst, wetenschap, politiek en sociale thema's. Haar multimediainstallaties, waarbij ze gebruikmaakt van audio, video, computer en Internet, getuigen van een gewelddadig kleurengebruik en harde technologische materialen die de kijker in een compromitterende positie plaatsen. Van Kerckhoven kijkt naar het obscene in de maatschappij vanuit een vrouwelijk standpunt. Sinds 1995 werkte ze met beelden waarin vrouwen een sleutelrol spelen, waarin ze vraagt waaruit pornografisch plezier bestaat. Haar agressieve beelden drijven op nihilisme. Ze weigert een moraliserend standpunt in te nemen.

Temptation of the North
inkjetprints

Het verhaal van een koppel uit Lapland, Elvis en rendieren is gebaseerd op mythes,
herinneringen en verbeelding. Bij elke vertelling verandert het verhaal steeds weer, wordt
de mythe groter. In hun carnavaleske onderzoek van mythe en mystiek van het Noorden
proberen Annika Dahlsten and Markku Laakso ook de ontmoeting tussen verschillende
culturen te onderzoeken en de onvermijdelijke plaats van het anders zijn. In hun imitatie
van de eurocentrische benadering van andere culturen, leggen ze patronen en functie
hiervan bloot.

Geïnspireerd door haar Haïtiaanse roots, probeert Anouk Fraweel terug
een soort van verhaal in elkaar te weven, te haken. Met verwijzingen naar
oude symbolische tekens, elementen uit de koloniale tijdsperiode, de
afro-amerikaanse geschiedenis tracht ze de vaak gruwelijke feiten en
gebeurtenissen omtrent slavernij op een ludieke wijze te belichten.

Low Fixed Media Show
Video animatie

Cruise and Kidman

Bart Stolle maakt schilderijen, installaties en animatiefilms. Door middel van projecties zijn op de ramen van Zeno X Gallery abstracte figuren te zien, alsof deze het pand bewonen. Het zijn de typische figuurtjes die een constante vormen binnen 'Low Fixed Media Show', het oeuvre van Bart Stolle. In de galerij zijn tegelijkertijd schilderijen te zien die uit dezelfde taal zijn opgebouwd.
 

-Series CORÉE, 2001
3 photographs, framed Ilfochrome / aluminium, 129 x 160 cm, edition 3

"Park Jun-kyu and Hwang Yi-min are union men. Yu Man-hyeong was an assembly line worker at a Daewoo Motors plant. They came to France in February 2001 in order to extradite Kim Woochong, the former boss of Deawoo, who had been on the run since the Group went bankrupt. When Bruno Serralongue went to Seoul in November 2001 to do a new piece of work, he met up with the three of them and they agreed to pose for a photo. Their portrait forms the central element in this series".

-"1er décembre 1982 - 5 décembre 2001 (Paris / Séoul)", 2001
33 photographs and texts, inkjet prints on archive Epson, 61 x 730 cm

This work has also been produced after the meeting of three trade union members (see here above) in the FKTU trade union office in Seoul, Korea. The long print also includes the grave-images of union members who commited suicide as an ultimate sign of their protest against extremely hard working conditions in Korea of that period. The image of a young textile-industry worker Yeon Tae-Il commemorates this heroic figure as the first one to commit suicide by fire immolation.
During their conversation with the artist, Hwang Yi Min, Yu Man Hyeong et Park Jun Kyu mentioned the existence of a cemetary in the north of Seoul where wage workers, who had commited suicide for the same reason, were buried. Text captions are the excerpts from articles about South Korea's situation, published in Le Monde Diplomatique since 1982
Courtesy Air de Paris (Paris) and Baronian-Francey (Brussels)

ERROR #8
E pur si muove - and yet it moves (2007)
video
duration: 68'

First I found the turning-table. And the triple album in which Jan Johanson
interprets his selection of the music from the last four centuries. Then I found the
place: Nuolja mount in Abisko, a national park above the Arctic Polar Circle. I took
the subway to T-centralen, the train to Arlanda, a plane to Kiruna, a bus to
Abisko, the chair-lift to Nuolja and then walked to the right rocky spot. Connected
the turning table to a voltage transformer and the transformer to a car battery,
put the first record where it should be and attached the camera to a facing-down
glass placed right on top of the record label. Pressed play and rec, and waited.
Changing the tapes and turning the records when needed. And watching the
midnight Sun floating over the mountain chain behind the lake while listening to
that music, so perfectly out of place, continuously interrupted by a very rhythmic
wind.

ERROR #4

In de dyptieken van simultaan opgenomen video’s, wordt op subtiele wijze, door middel van minieme verschuivingen, het particuliere en het globale van de registraties aangeraakt.

ERROR #11

Swivel Part I, 2007
Video, audio, 3:58

Swivel Part III, 2007
Video, audio, 1:25

Frontal View No.1 Of White, British Female, Uk Born- ‘Feral’, London –Self Portrait (2007)
Three Quarter Profile View No.1 Of White British Female, Uk Born-‘Feral’, London –Self Portrait (2007)
Frontal View No.2 Of White British Female, Uk Born-‘Feral’, London –Self Portrait (2007)
Close-Up View No.1 Of White British Female, Uk Born-‘Feral’, London –Self Portrait (2007)
Close -Up View No.2 Of White British Female, Uk Born-‘Feral’, London –Self Portrait (2007)
Frontal View No. 4 Of White British Female, Uk Born-‘Feral’, London –Self Portrait (2007)
Foto’s op Aluminium / Di Bond, 100 X 80 cm
 

Het werk van Caron Geary is kan verschillende vormen aannemen, van performance tot video, installaties en fotografie. Haar foto’s en video’s staan in direct verband met haar praktijk als performer. Voor Into the Light zal Caron Geary op de opening een muzikale performance brengen, waarin ze haar alter ego ‘FERAL’ opvoert, die ook in haar zelfportretten en video’s te zien is. Het gemaskerd personage ‘Feral’ verwijst eerder naar een stamverband, het religieuze, het politieke, dan naar het mythische of surrealistiche, en ontkent tegelijkertijd om het even welke directe herkenning die op ras, seksualiteit, klasse of geslacht is gebaseerd.

De directe esthetiek in het werk van Caron Geary betwist heersende concepten over schoonheid, vrouwelijkheid en sociaal conformisme en brengt de conventionele kijker in een staat van verwarring.
(gedeelte tekst vrij vertaald Ken Pratt)
 

‘objet/sujet’
'objet': 16mm, 2008
           4min 34sec - loop,
'sujet': 16mm, 2008
           3min 48sec - loop,

‘In de handeling van het scheppen grijpt de hand vaak naast, om wat het betekent tastbaar te maken.
‘objet/sujet’ is een aanvang/een positionering/een begin, dat handelt over een ‘zich verhouden tot’, dat nooit kan versmelten noch stagneren. De tussenruimte is besloten in een gesloten beweging.  We kunnen enkel ‘voor’ zijn, nooit ‘in’. Dit uitgesproken gebaar vormt de basis van een meer minimalistisch onderzoek langs de grenzen en lagen van de empirisch materiële realiteit.’


 

Curfuw Bell, 2009/
Banklok Luider, 2009
Video installatie

 
Courtesy Dagmar De Pooter Gallery

De noodklok werd tijdens de middeleeuwen bij naderend onheil geluid. Dit signaal functioneerde ook als waarschuwing bij tal van vijandigheden en dreigingen van buitenaf of bij interne politieke onlusten die de steden in die dagen kenmerkten. De avondklok luidde de nacht in, tijd om het vuur te doven en naar bed te gaan. De beelden, geluiden en trillingen van het luiden van deze klokken werden in de Antwerpse kathedraal en de Sint Laurentiuskerk geregistreerd. Door het gebruik van video, specifieke audiotechnologie en tactiele materialen worden deze ervaringen omgezet in een immersieve ruimte. Beeld, geluid, licht, projectie en beweging worden in deze ruimte van elkaar losgekoppeld. In dit experiment met de visuele auditieve en zintuiglijke waarnemingen stelt de toeschouwer zijn individuele sensaties en ervaringen terug samen tot een nieuwe gewaarwording. Het geluid van de noodklokken zal de bezoeker met tussenpozen opschrikken uit een toestand van rust. Zo kan er mogelijk een glimp worden opgevangen van de plaats die zich bevindt tussen de wereld van de wakende en de slapende. Cel Crabeels presenteert een testcase, waarbinnen bezoekers zelf kunnen ervaren hoe hun zintuigen  de verschillende visuele, akoestische en ruimtelijke verschijnselen interpreteren.
Met de steun van Amplus/Brasserie Nero
 

ERROR #7 PERFORMANCE
“Aube”

Installation/Music Performance for String Quintet
Chris Christoffels & José Roland vernieuwen het vocabularium van hedendaagse klassieke muziek met kleuren, vormen en bewegingen. De partituur voor hun FORMS COLLECTIVE is zo geschreven dat de vijf strijkers door trillingen en bewegingen kleur optillen, waardoor de indruk van de gespeelde muziek letterlijk zicht- en tastbaar wordt. Met Jean-Michel Alexandre, Françoise Vanopbroeke, Brigitte de Callataÿ, Bruno Ispiola en Pascal Smets.

-Cop Talk
posters and events, Brussels and Antwerp, 2008 (2005-ongoing)

For a country to have an effective police force, its employees should reflect the demographics of society. It is perhaps inevitable that members of arts communities are under-represented in police forces. In his Cop Talk series Chris Evans is inviting the national police force to give presentations at art academies all over Europe, illustrating the opportunities within such a career and encouraging students to join up. For a country to have an effective police force, its employees should reflect the demographics of society. It is perhaps inevitable that members of arts communities are under-represented in police forces. On one level the work gently punctures the idealism of art schools – for ultimately only a small proportion of art and design students eventually pursue a career directly linked to their studies. It also introduces the implicit contrast between jobs that have an overt social function (police) and those which are commonly thought not to (artist). But ultimately by bringing the artist into the police force it suggests that non-vocational and creative thinking could enrich the creativity, thought production, value and ethics of the most surprising sections of society. Police recruitment lectures have taken place at the Rietveld Art Academy in Amsterdam (24 March, 2005), Manchester Metropolitan University (16th March, 2006) & The Royal University College of Fine Arts, Stockholm (5th December, 2007) and will during the coure of this show take place in ENSAV La Cambre Brussels and Kask Antwerpen.
courtesy the artist with the support of ENSAV La Cambre (Brussels), KASK (Antwerp) & HISK (Gent)

-Hermes Candles Painting for The Hermes Fraternity, Rotterdam
two screenprints, 2004

Evans’ screenprint Hermes Candles Painting for the Hermes Fraternity, Rotterdam function as ‘the deposit of a social relationship’. Here six young men stand in a panelled room, their suits well tailored, their longish hair slick and lordly. In the middle of the group sits a painting by Evans of two silhouetted, recently extinguished candles, their smoke pluming upwards to form a triumphal
arch. Commissioned by the fraternity of Rotterdam University’s élite (whose alumni make up a sizeable number of the Netherlands’ business leaders, and even of its cabinet), the painting could be thought of as the material trace of a re-enactment of the Renaissance patron–artist relationship, a set-up that Modernism was supposed to, but never quite did, dispel. (Tom Morton)
courtesy Galerie Juliette Jongma, Amsterdam.
http://www.frieze.com/issue/print_article/focus_chris_evans/

In ruimtelijke installaties wordt de relatie tussen vertrouwde mechanismen en onverwachte invalshoeken onderzocht. Intellectuele en emotionele aspecten worden op een doordringende manier blootgelegd.

ERROR #7, ERROR #8
‘ Being there ‘
Double sided video projection:
1 film, 10’, loop, colour, surround sound
1 film, 8’54”, loop, black and white, stereo sound
10’

Claudia Sola zoekt wegen om de stimuli die de westerse mens de hele dag
ondergaat, in een universeel licht te zetten. Vertrekkend vanuit een persoonlijk
verhaal kan het werk leiden tot een verhaal met een heftig politieke strekking,
maar het verhaal kan ook heel eigen blijven. Hoe de wereld en wijzelf om elkaar
heendraaien, is de kern van haar werk. Net zoals we zijn, ego’s in een sociale
constellatie.
De video-installatie Being there bestaat uit twee films; een zwart-wit film van
achtereenvolgend verschillende opnames waarin licht de vormen onthult die passen
in een kinderblokkendoos, terwijl aan de andere zijde in kleur een vertellende
stroom aan foto’s langskomt, beide vergezeld van geluid.

D-21
video and installation, 2001-2007
courtesy the artist

Brussels, Belgium. The eve of a two-day summit of EU leaders in Laeken, a suburb of the Belgian capital, and a residential area for the Belgian Royal Famly, among others.
The Belgian government presides over the EU in the second half of 2001. The Summit is expected to bring decisions on the enlargement of the Union and the creation of a real European State. Thousands of people, demonstrators from different European Trade Union associations and anti-globalization groups, protest in the city. D-21. Reunion with and against the Union. Coming from across Europe, they represent 60 million European workers from 25 countries. They are asking for a better social system in Europe. Situated between the two planets, l’intersiderale, a radical left-wing group has made itself visible. Conscious of the spectacular dimension of governance as a point of dispute, l’intersidérale has come out of the shadow.

David Evrard's work - "D21" - was activated in December 2001 in collaboration with the Liege-based group "l'intersidérale". Evrard's posters without slogans, first exhibited into a important contemporary art show (Ici et maintenant, Tours & Taxis, 2001), bearing only the visual traces of popular images (eagles, cars, models, actress, pop singer) emerged from the demonstration boards carried by the crowd. Artist's public intervention performed during D-21 has been documented by his photographs and video report but also photographs by the demonstrators themselves, now only to appear as a follow-up and the recycled version where different types of imageries connect with various positions and intentions.

ERROR #7
“Lolita”
Single projection, dvd
Duur: 2’03’’

Dimitri Riemis maakt geconstrueerde films: een persoonlijk spel met camera en het filmisch verhaal. De kunstenaar gaat op een onconventionele manier op zoek naar een niche. Lolita is een filmische herinnering, een aftasten, een spel.

Vanishing, 2008
Video

Preview, 2008

Video, audio

Donia Dabbas onderzoekt de relatie tussen de ruimte van het afgebeelde en de ruimte waarin de afbeelding zich bevindt. Daarvoor creëert ze een ruimte die een mentale brug slaat met bestaande, architectonische elementen. In deze tentoonstelling spelen verschillende aspecten van dit beeldend onderzoek waarbij de klemtoon verschuift op de as tussen de reële en de beeldende ruimte.

Preview bestaat uit een video opname die heel langzaam de contouren van een kamer volgt, terwijl een hypnotiserende stem je doorheen en langs het beeld leidt. De schijnbare continuïteit van het beeld wordt telkens anders 'gehoord' doordat de klankband voortdurend verschuift ten opzichte van het beeld en de lineaire narratieve structuur op een accumulatieve wijze wordt gedeconstrueerd. De tekst is een associatieve collage waarbij clusters van woorden en zinnen als zelfstandige betekeniselementen optreden in een context die daardoor continu verandert. De gefilmde ruimte verliest haar 'kamer zijn', haar functie van afbakening en begrenzing, en wordt transformatie, een voertuig voor een volgende plek. De geprojecteerde ruimte van het beeld wordt, samen met de tentoonstellingsruimte een veelvoud van mogelijke plaatsen.

ERROR #8
‘Tango Lesson ‘ 2007
Dvd 4 ’
‘ Le lit des amants ‘ 2004
Book/DVD 18’35”

ERROR #7
“Kitchen Conversations”
Video-installation
Duration: 13’12’’

Theatrale installatiekunst die communiceert over liefde en haat.

ERROR #4

CONCERT
Sunday 10 09 2006 / 18:00

Esther Venrooy (laptop) zal een nieuwe soloperformance brengen. Esther Venrooy studeerde klassiek saxofoon aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem, gevolgd door een residentie als componiste aan het European Dance Development Center. Aan het EDDC raakte ze geïnteresseerd in het gebruik van digitale geluidsbewerking en –manipulatie voor dansmuziek. Ze combineert traditionele, klassieke componeertechnieken met persoonlijke werkmethodes: ‘mijn composities komen tot stand zoals films gemonteerd worden …ik voeg auditieve beelden en snippers geluid aan elkaar tot een gestructureerd geheel’.

The River of Excess
inkjetprints

Het werk is deel van een serie foto’s waarin Eva Mantell het proces van het uitzuiveren en
het opnieuw richting geven van televisiebeelden onderzoekt. Ze wil de technologische
toekomst niet voorspellen, maar is gefascineerd door het relatief oud (voor ons door de
technologie- verblind oog) medium, en ze bekijkt deze doos als een niet-aflatend en
inspirerend instrument voor improvisatie. De vogels, bloemen en natuurlijke vormen die in
haar werk te zien zijn, zijn deel van een kunsttraditie: het genoegen om schoonheid te
bewaren, zowel als het verlangen naar heel veel informatie zijn een kern in haar werk. Er is
een vogel en een zendmast te zien in het werk, en er wordt informatie doorgestuurd. De
toren en ook de beeldenmaker staan op de foto -- vergezeld van een lange conversatie die
heel de nacht aanhoudend doorgaat.

'Het leven zoals het is'
De installatie Het leven zoals het is bestaat uit een compositie van eenvoudige statische balken van verschillende hoogtes, waarop beweeglijke beelden van het strand, de dijk, de stad geprojecteerd worden. De banken in de installatie nodigen de toeschouwer uit actief deel te nemen, en refereren naar de bankjes die je op de dijk aantreft om naar zee of andere uitzichten te kijken, en om zo tot jezelf te komen. Het werk staat niet op een afstand van de toeschouwer, de toeschouwer wordt er in betrokken en wordt geconfronteerd met de stad die zichzelf afbeeldt.

'Dusty old bones, full of green dust'
potlood op zwart papier, 2008
(courtesy of fia cielen)

Fia Cielen roept met haar tekeningen, films en sculpturen het beeld op van een werkelijkheid die
onafgebroken van gedaante lijkt te veranderen. (Hans Theys)
Een selectie tentoonstellingen: 'Artists Project', Art Brussels 2009, 'Menhir', Second Room, Recyclart-
Brussel 2009, 'Pictopia' Haus Der Kulturen Der Welt- Berlijn, 2009, 'Isomopolis', Etablissement d'en Face
projects Brussel 2009, 'Pencil Towers, Stone Fish, Rising Suns, Ghosts, Auras and other deliciously
emerging entities.', Galerie Rossi Contemporary, 2009 Brussel, 'Pictopia', Festival voor performance en
beeldende kunst, CAPC Bordeaux, Musée d'art contemporaine, december 2008, 'To be confirmed...'
Privétentoonstelling, uitgenodigd door Philip Metten, ten huize van Frederik Swennen, december 2008.
'Perché reallizare un opera...' Final Show Hisk 08, Gent, december 2008, 'Open studios', April 2008, Hisk
Gent, 'Hisk Café at Art Brussels', April 2008, Art Brussels, 'Feminiene' februari 2008, VUB galerY, Brussel

ERROR #8, ERROR #6

‘ Infraroodopnames ‘
DVD
6'10"

In deze video zien we twee vrouwen samen in een bad. We zijn een voyeur en blijven in de waan dat niemand ons kan zien. Na een tijd blijkt echter dat het infrarode schijnsel vanuit het centrum naar buiten valt en ons in de spotlight plaatst. Op dat moment ruilen we onze positie als voyeur in voor die van auteur van onze eigen blik.

ERROR #8
‘ The Sky Is The Limit ‘ 2004
Dvd
loop (23 “)
"Courtesy Galerie Transit, Mechelen'

‘empty pages unfolding a sky onto the floor ...’

ERROR #6

Z.t. ( Soap Bubble Fireworks / the dishwasher ) 2007-2009
Installatie (huwelijksservies van ouders, bestek, glazen, allerhande
keukengerei, vaatwasser-rooster, motor, batterij, volgspot, camera, pc)

Goele De Bruyn 's sculpturale werken handelen over een variëteit van formele en menselijke bekommernissen waarbij ze vaak elementen  presenteert uit de onmiddellijke huiselijke omgeving. Door functionaliteit en het niet-functioneren, het vertrouwde en het vreemde te juxtaposeren, te laten overlappen of in contradictie te verenigen, soms absurd en soms licht komisch, maar in laatste instantie altijd gemarkeerd door een specifieke geladenheid: het ongemakkelijke "zijn" van het hybride object en de melancholie van afwezigheid, reveleren de werken zichzelf als culturele constructies. De principes waarmee betekenis wordt geconstrueerd zijn verwant aan de mise en scène. Vaak worden uit eerder werk dingen herbruikt, gekopieerd, verplaatst, gepermuteerd, vermomd. Het werk doorkruist verschillende tijden en het karakter ervan wordt gecontamineerd naargelang het milieu waarin het infiltreert. Op die manier constitueert Goele De Bruyn voor elk publiek moment telkens opnieuw een mentale ruimte. Objecten en omgeving vormen vaak een geruststellend en verontrustend geheel. Desorientatie is het uitgangspunt. Eens aangepast wordt de twijfel telkens hernieuwd op het parcours van de interpretatie, er wordt gespeeld met de "ontgoocheling " tegenover elk mogelijk verwachtingspatroon. Ze reveleert niet echt het soms idyllische of aandoenlijke van de objecten maar hun potentialiteit iets anders te worden. De brutale vertrouwdheid van de verschijnende objecten worden vervreemd van hun referent, waardoor een getroebleerde , soms onzichtbare of spookachtige hertaling ontstaat van het geciteerde teken.
Vrij vertaald naar Philippe Pirottes tekst " De wereld herzien " over Goele De Bruyn
 

‘ Nazdarovje ‘ 2007
DVD
Loop 9’

Nazdarovje is een in Rusland gemaakt project. Bij het toosten volgens de Russische
traditie merk je het belang van vrienden en familie.

Escalators 1-3, 1998
digital Piezoprints, black and white

Met een registrerende blik onderzoekt Ilona Ruegg ruimtelijke en tijdsgebonden condities
in the stedelijke omgeving. Met een zorgvuldige analyse stelt ze functionele, perceptuele en
pictorale aspecten in vraag. Haar werk is echter meer dan een louter registratie. Er is een
subtiele verschuiving merkbaar, die niet toelaat dat het werk bekeken wordt op zich. Het
afgebeelde geeft toegang tot een eindeloze reeks van gerelateerde elementen, die nieuwe
invalshoeken generen, dikwijls met een poëtische inslag. Naast fotografie kan haar werk de
vorm aannemen van tekeningen, interventies, audio- en video-installaties.

INTERFACULTYgroup maakt een nieuw werk voor Into the Light.
Neon signalisatie
Online essay te volgen op de subsite van INTERFACULTYgroup

Het werk van INTERFACULTYgroup (Sarah Dewilde, Nico Dockx, Mathias Goyvaerts, Stéphanie Janssens, Jan Mast, Ellen Pil, Helena Sidiropoulos, Jochem Vanden Ecker,...) bestaat uit twee luiken, een fysiek luik en een fictief. Enerzijds zal een neon signalisatie permanent geïnstalleerd worden op de gevel van een toekomstig hotel aan de Leopold De Waelplaats, Verschansingstraat, boven bar Nero. Anderzijds zal een imaginair verhaal rond de fictieve ruimte van het idee hotel door de groep kunstenaars ontwikkeld worden. Een ‘continuing story’ te volgen op de website van ERROR ONE.

INTERFACULTYgroup onderzoekt de relatie tussen hedendaagse kunst en de ruimtelijke en sociale context. Het werk kwam tot stad vanuit de specificiteit van de plek en de interactie met alle betrokkenen.

-Social Abstraction (Abstraction sociale)
silkscreens on canvas & inflatable sculpture, 2006
-DO IT
Routine purchasing / attempting to buy out / inventory repossession, 2002-2008.
vitrine & books, 2008.

Social Abstraction consists of nineteen silkscreens on canvas, each of them being related to one of the nineteen administrative communities of the city of Brussels – by means of their respective official stamps registering/ demarcating the job-seeking residents in various city-zones; in addition to the canvases, an inflatable sculpture taking the form of a letter 'C' makes part of the work: 'C' in this case stands for ' unemployement' ("Chômage", in French), thus revealing not only the fragile structure of the labour market in the European capital, but also - André's personal precarious status (quite typical for artists at large nowadays) of an educated though not-really-employed cultural and social figure.
In his artist's book "Voyage du temps perdu", Jacques André devotes a significant part to the list of seven thousand books and compact discs that constitute his library and personal discography. His collection has been constructed around two actions: routine purchasing (for example, of all the existant copies of the book "Do It" by the 1960-70s left-wing social activist Jerry Rubin available in the city of Brussels) or his attempts to buy out and reconstitute stock in 2002 with the same book. If the accumulation of these records, books and other objects has been the primary material of his oeuvre, Jacques André could equally decide to exhibit an artwork by any artist from his collection or to have it bought by his gallery for himself. Sometimes an actor, a consumer or a critic, André occupies quite a singular position on the art scene, deliberately escaping the "classical" exhibition context. This young Belgian artist, a job-seeker for more than ten years now, probably feeds his subconscious desire to have a space, a city or the entire world - finally exhausted.

courtesy Galerie Catherine Bastide, Brussels

ERROR #8
‘ Divergently Expanding ‘ 2007
Dvd
4’00”

On the one hand there is the temporal aspect: in ‘the moment that is now’, the
moment of activity, the actors make movements that are reactions to past
movements. These past movements are caught on film and do not lend themselves
to be changed or made undone. As a result of subsequent refilming, a continual
process of shifting takes place: what was once activity is irrevocably cast away to
the sphere of the past/passivity/the projected film to give way for renewed
activity. The place where the actors play, functions as an interspace, as a
passageway between the present and the past. At every new episode of refilming,
a process that can stretch ad infinitum principally, such a transformation occurs.
On the other hand there is the spatial aspect: that of the movement of the actors
in the interspace as a reaction to their projected movement(s). During this video,
the actors find themselves in an ambiguous situation: in one respect they are
acting ‘here and now’, in another one they are already caught in the cinematic
medium.

ERROR #6

Rehearsals for adulthood
black-and-white photos

Rehearsals for adulthood is een fotografisch essay over het pijnlijke proces van opgroeien. Het worstelen met zichzelf, relaties met vrouwen of het gebrek eraan, maar ook de ideologische identiteit vormen de hoofdlijnen van het verhaal. De verteller kiest de fotografie als middel om met zowel de tragische als de komische aspecten van zijn leven om te gaan. Silomäki speelt met de idee van het authentieke zelfportret en spreekt op deze
manier ook over het documentaire aspect van de foto’s.

Rehearsals for adulthood is a photographic essay on the painful process of growing up. A young manís
struggle with the self, relationships with women or lack thereof as well as ideological identity form the
main story line. Photography is the narratorís means of choice to deal with both tragic and comical
aspects of his life. Silomäki plays with the idea of the authentic self-portrait and at this level talks about
the photograph's documentary function.
 

AEIOU, 2009
Video, 10min

AEIOU is tegelijkertijd een performance en een video die werd gemaakt in samenwerking met Jeanfrançois Blanquet voor de geluidsmontage. Vertrekkende van de eerste paragraaf uit de novelle 'Daisy Miller' van Henry James, heeft Jean-Philippe Convert een cryptische taal in vijf 'ritmes', overeenstemmend met vijf klinkers uit het alfabet, samengesteld en geïnterpreteerd.
Met de steun van Vooruitzicht.
 

ERROR #4

CONCERT
Sunday 10 09 2006 / 18:00
Joachim Devillé [B] & Stefan Prins [B], Esther Venrooy [NL]

The performance by Joachim Devillé (bugle/trumpet and video) and Stefan Prins (piano
and live electronics) is a unique interaction of word, image and sound, produced through a
combination of video and musical improvisation. A video montage depicting a lexicon of
conceptually loaded words is interfaced with image and sound, generating an uncommon
mix of verbal and musical interaction. Joachim Devillé, trained as a visual artist, has
worked together with internationally renowned musicians, including ‘Champ d’Action’. ‘Dry
Speed’, his steady trio, walks the line between experimental music and modern jazz.
The artistic trajectory traced by Stefan Prins relies on the tension created between his
activities as performing musician, free improviser and composer. Aspects of improvisation
find their way into the compositions, while the principles of composition are applied to his
improvisations. Of increasing importance in his work is the use of contemporary
technologies, particularly the computer. This precarious cocktail of technology and
tradition leads to a continuous questioning of established ways of thinking and working, forming a starting point in the search for new relationships between composer, score,
musician, technology, listener and society.

Joachim Devillé (bugel/trompet en video) en Stefan Prins (piano en live electronics) laten video interageren met muzikale improvisaties. Een lexicon van geladen begrippen, te zien in een videomontage, geven aanleiding tot verbale en muzikale interactie tussen beeld en klank.

Joachim Devillé, van vorming beeldend kunstenaar, werkte samen met internationaal gerenommeerde muzikanten, en met 'Champ d'Action'. ‘Dry Speed’, zijn vaste trio, houdt het midden tussen experimentele muziek en hedendaagse jazz.

ERROR #8
‘ Tausend Himmel ‘ 2005
Multichannel digital photo installation
Loop of 75 min

‘The pictures in Tausend Himmel (Thousand Skies or Thousand Heavens) are a small
selection from a vast collection. At first glance they appear to be photographs of
clouds, of the sky, and of helicopters. In fact, they are photographs of sounds – the
sounds of helicopters. I took them to help me deal with a hearing condition called
hyperacusis. After more than a year and two thousand photographs later, I had
nearly stopped noticing why I started taking them. I guess, in this way, the exercise
could be considered a complete success.’
JS, March 2007.
http://schmid.wordpress.com/works/2005-tausend-himmel
http://schmid.wordpress.com

Error #2
Arcana
Black-and-white photos

De serie Arcana is gebaseerd op gevonden negatieven, die nooit voor publieke bezichtiging bedoeld waren. Joachim Schmid manipuleert de verweerde, bekraste, beschadigde foto’s niet, hij print ze gewoon, en werkt zo goed mogelijk met de beschadigingen, de krassen, het vuil. Er is geen vooropgesteld narratief, geen vaste sequentie, enkel interpretatie, verbeelding, het indiviueel lezen van de beelden, en het fascinerende visuele archief. Joachim Schmid werkt met gevonden materiaal sinds de jaren tachtig.
 

ERROR #7
“Sur Place”
single projection, dvd
31’

In de objecten, foto's, installaties en films van Job Koelewijn is het persoonlijke, het poëtische, het subtiele nooit ver weg.  De video Sur Place toont een wielrenner, balancerend en zwoegend om het evenwicht te bewaren. Dit ogenschijnlijk eenvoudig gegeven, waarin de tijd lijkt te bevriezen, zet Job Koelewijn om in een beeld dat de aandacht weet vast te houden.

ERROR #4

LIVE PERFORMANCE ‘My%Desktop 2.0 (OSX)’ 2006 JODI
(Dirk Paesmans [B] & Joan Heemskerk [Nl])
Friday 08 09 2006 / Opening
Screengrabs by D.P. and his %20computer (recorded live).

Dvd- en internetprojectenwaarin virussen en fouten in computersystemen worden gesimuleerd, meestal door middel van code en software. In dit disfunctioneren ontstaat een complete chaos en komt nutteloosheid, toeval en leegte aan de oppervlakte. Door geluid en beeld wordt deze chaotische toestand gesublimeerd tot een artistieke ervaring.

ERROR #8
‘ No Track Walk 1.0
den Weg brechen/path breaking ‘ 2007
Dvd color, stereo, engl/ger. Titles
Sound material : Nikolaus Gansterer, Stefan Geissler
Producer: festival of the regions/exits and deadends 2007
21’

Johanna Kirsch leaves an expressway at a service station in upper austria and
makes her way for several days alone through the countryside with the task to
avoid every prepare path. Her calculated breaking out becomes an expedition
which she documents like a lost researcher.

ERROR #6

ERROR #8
‘ untitled' ‘ 2007
water colour on paper
‘ ERROR#5_Borsbeekstraat 56, B-2140 Borgerhout ‘ 2007
two channel video from the event
24' ‘

Mijn werk beweegt zich doorheen verschillende media. Tekeningen vormen de kern
of liever het hart ervan. Die tekeningen zijn acties of tools: Een tekening bestaat
immers enkel wanneer iemand er naar kijkt.
Een groep van acties kan uitgroeien tot bijvoorbeeld een installatie, een
performance of een schilderij. Op die manier creëer ik een platform dat de kijker
uitnodigt verschillende standpunten in te nemen (= te bewegen!) en betekenis te
geven. De kijker wordt deelnemer.
Ik ga niet akkoord met Descartes denken 'je pense donc je suis' Ik denk: 'J'ai des
relations donc je suis.' Daarom is interactie belangrijk bij alles wat ik doe.
Joris Martens, 2008

ERROR #2

groeien (wij)   /   growing (we)
installatie, inkjetprint

Het werk van Joris Martens beweegt zich door verschillende media. Omgangsvormen en
taal zijn hierbij altijd een kern van onderzoek geweest. Steeds is er de suggestie van een
contact, een intimiteit, een kwetsbaarheid. Het lezen en begrijpen van de ander is steeds
een wisselwerking, een precaire situatie.
In de compilatie gemaakt voor error #2 vormen de beelden een onstabiel pleidooi. Een
geconstrueerde, samengevoegde, meervoudige ruimte mobiliseert het lichaam. De
aanwezigheid of het bewustzijn van het eigen lichaam, van de 'verplaatsing' binnen het
werk, is onvermijdelijk.

ERROR #1

‘ESIMERKIKSI / bijvoorbeeld’
4 februari > 6 maart 2005

" . . ., finss det bara tystnad, stumhet. Allt ter sig obegripligt.
Det finss inga orsaker, förklaringar. Sedan kommer de, av sig
själv."
". . . there is nothing but silence, muteness. Everything seems
incomprehensible. There are no reasons or explanations. Then they
come, by themselves."

2004-2005
aquarelen, tekeningen, videowerk, inkjet prints
voorstellen op papier
als een mogelijkheid
als het ontwikkelen van een andere taal, met een andere beeldcode, een ander concept van ruimte (tijd)
een taal die niet eenduidig, niet vastomlijnd is, maar slechts een mogelijkheid suggereert, een mogelijke weergave van (de mentale ruimte van) de realiteit
een weergave die meer reliëf te bieden heeft en ook persoonlijk opengetrokken en gedefiniëerd kan worden
als alternatief voor het huidige protocol van tijd /ruimte, een realiteit zonder contouren
een architectuur van intimiteit ook

ERROR #14

Shine a Light, 2009
Nieuw werk voor Into the Light
met de steun van de stad Antwerpen [Middelheimproductie]

 Should I stay or should I go, I just don't know. (The HISK Studio, November 2009)
Courtesy Joris Van de Moortel and Hoet Bekaert Gallery (www.iets.be).
 

ERROR #8
‘ crafted box cut into two parts : assembled parts compose worktable] [dazzlelight/
box or // what have I not made yet : re-developed module: two boxes resulting in one
module ’, 2006-07 box/: 2, 03 m x1, 20 m x1,00 m]
[8 wooden doors, white + 20 plastic plates, transparent + 1 mdf plasticized, white + 2 supports
concept and model joris van de moortel] [realization; joris van de moortel +patrick courtin at his atelier
courtesy joris van de moortel + de theatermakers = elsemieke scholte : + de singel: Antwerp, 2008
sat 2nd feb – till (leased) at the ‘theatermakers/monty ABN: montignystraat /+ de singel, antwerp
wen 6th feb - at Art Rotterdam (rent a box/to rent) for errorone /at MAMA, Rotterdam

ERROR #7 PERFORMANCE

Cpt. GIRARD a/h MAGIC KAZZOO feat. KENNY
Beeldend kunstenaar Joris Van de Moortel met tapes en loops en gitaar en strijker met synth en drum en micsamen door de 4track met jazzmuzikant Kenny de Thaey met gitaar en line6.

ERROR #6 KINGKONG

La chaise, 2005
Video, 3 min loop

 
Courtesey Gallery Dependance, Gallery Isabella Bortolozzi

Een witte man verandert een zwarte man in een witte man en een zwarte man verandert een witte man in een zwarte man.

ERROR #6, ERROR #7, ERROR #8
' untitled' Paper works ‘
single projection, dvd
56”

Site-specific installaties, fotografie en video zijn media waar Jurgen Ots vaak mee
werkt. Het gebruik van tastbare, voelbare materialen, getransformeerd door
alchimistische procedures, bevragen schaal in relatie tot context, en creëren een
dialoog tussen twee en drie dimensies. Voor “‘untitled' Paper works”, gemaakt in
Berlijn, koos de kunstenaar een kamer, die door een groot net in twee gesplitst
werd, om een site-specific installatie, performance te maken. Gevonden
archiefmateriaal werd opgestapeld achter het net, en vormde een muur van een
denkbeeldig volume. Zijn handelingen voor de massieve structuur doen nadenken
over de perceptie van schaal, diepte, beweging en tijd.

'snake', 'atlas', 'jewel'
'Re-table One' (c)
Kate Mayne

Kate Mayne schildert op basis van snapshotfoto’s die ze neemt tijdens het reizen; Turkije, Marokko, Tjechië, Frankrijk, Italië, de Verenigde Staten. De constante die de beelden met elkaar verbindt is het daglicht. Het licht is de constante in wat haar aantrekt; ook de al dan niet symbolische waarde in de beelden die ze tegenkomt, die zich aandienen, en die ze soms ook ensceneert. Soms glippen kunsthistorische referenties het leven in. Koortsachtig verlangen naar andere oorden, naar ‘het andere’ (dat volgens haar gewoon niet bestaat), en dan het ontdekken van een werkelijkheid ter plekke, de spanning in de ruimte tussen de twee, dit komt tot uiting in beelden die op hun beurt netwerken van beelden vormen. Soms verlaat ze de randen van het doek om op een meer rechtstreekse manier te spelen met het licht en de mogelijke invalshoeken.

ERROR #3, ERROR #8
4 channel video installation
Dvd, soundscape
2’30” (loop)

Katie Lagast transformeert de stedelijke omgeving en architectuur. Plattegronden,
bedoeld om je weg te vinden, worden onderzocht, bewerkt en omgezet, en
genereren een totaal andere betekenis.

ERROR #2

In de marge van ERROR #2 , een focuspunt voor jonge kunstenaars

ERROR #13

‘een typologie van vergankelijkheid’
performance op de openingsavond met Marie De Corte,
techniek Bas Banen

Het werk van Katleen Vinck situeert zich op de doorsnede van het theatrale en het beeldende. Ze creëert zowel installaties, fotoreeksen en video. Vinck verweeft architecturale, landschappelijke en theatrale elementen tot een gestileerd oeuvre waarbinnen de wisselwerking tussen het natuurlijke en het artificiële centraal staat. In vele werken creëert zij een hedendaagse versie van het landschap, dat steevast als een artificiële constructie wordt geprofileerd. Daarvoor hanteert Vinck stukjes pseudo-natuur als kunstmatige grotten, verloren architectuur, heuvels en grotto’s die ze in een gemanipuleerde setting plaatst. Zo onstaat haar eigen typologie van vergankelijkheid, als een residu van artificiële natuurlijkheid. Ze drijft in haar werken de dualiteit natuur - cultuur tot het uiterste en tracht ze een treffende uitdrukking te geven aan de ambiguïteit van het begrip natuur in onze hedendaagse, verstedelijkte samenleving.

Dit werk kwam tot stand met de steun van detheatermaker en de stad Antwerpen, techniek Bas Banen
 

ERROR #8
zonder titel 2006
DVD
loop
De installaties en video’ s van Katleen Vinck tonen een gezamenlijke fascinatie
voor verloren architectuur‚ bunkers en sporen in het landschap. De constructies
worden uit hun verband gelicht en opgevoerd in andere perspectieven, waardoor
een nieuwe samenhang ontstaat. De beelden lijken te verwijzen naar de realiteit
maar worden steeds onderworpen aan manipulerende en corrigerende handelingen.

ERROR #3

Installationview ‘De Zaal’ copyright Kelly Schacht
http://www.iets.be / Hoet-Bekaert Gallery

Een geometrische constructie van de ruimte. Alledaags materiaal, zoals hout, plastic en
metaal wordt herwerkt tot een sculpturale installatie die de ruimte vult en zichtbaar
maakt.

Sad In Country (Part 1)
Video, 4:3, B&W/ Colour, 60 min, Belgium, 2007
Dutch / English / French (English subtitles)

Sad in Country (Part 1) considers the Belgian avant-garde art scene from 1968 to the present day, and raises questions about the relevance and role of artist collectives and the artist as an individual. It explores collective art actions in Belgium and their intersection with dominant and subcultural political and cultural ideologies that brushed against them. The film is a series of encounters raising
questions about the collective archetypes which emerged during its research and shooting: ranging from micro-institution, family, enterprise, political party to the orgy. It covers six Belgian collectives : Agency (Brussels, 1992-). Building Underwood (Brussels / Caudiès, 1999-2001), VAGA, A379089 (Antwerp, 1968-1969), Rona Family (Brussels), Club Moral (Antwerp, 1981-2005).

Featuring: Kobe Matthys (artist, Agency), Kasper Koenig (Director of Ludwig Museum, Koln, A37908), Anny De Decker & Bernd Lohaus (Wide White Space Gallery, Antwerp), Isi Fiszman (collector, VAGA, A379089), Danny Devos (artist, Club Moral), Anne-Mie Van Kerckhoven (artist, Club Moral), Anne Marie, Stéphan & Elisabeth Rona (Galerie Les Contemporains, Revue +-0, Brussels), Jacques Ambach (artist), Simona Denicolai & Ivo Provoost (artists, Building Underwood), David Evrard (artist, Building Underwood).

Courtesy More Talent Than Space & Komplot
Supported by Flanders Audiovisual Fund (VAF)

‘The world I'm aiming at, a world between nothing and everything...’

ERROR #4

Een aantal aspecten vanuit een beeldende context worden vertaald naar een muzikale uitwerking. Aldus ontstaan nieuwe ankerpunten waardoor begrippen als ‘compositie’ en ‘auteur/componist’ een andere, enigszins relativerende lading krijgen en een interactief luisterproces mogelijk wordt.

ERROR #1

Nicole Bauwens en Kurt Du Tré

‘Perdre le Nord’
4 februari > 13 februari 2005

2004-2005

dia-en klankinstallatie met meerdere projectoren

In de dia-en klankinstallatie ‘Perdre le nord’ van Nicole Bauwens en Kurt Du Tré worden twee verschillende soorten beelden met elkaar geconfronteerd. Aan de ene kant zijn er de impressies van verschillende stadsparken in Montreal, aan de andere kant beelden van hun bezoek aan het zeer noordelijk gelegen Pangnirtung en Iqaluit, hoofdstad van Nunavut, het uitgebreide stuk land dat door de Canadese regering aan de Inuit werd (terug)gegeven. De zwart-wit dia’s werden gemaakt tijdens verschillende wandelingen en proberen een zo neutraal mogelijke registratie te geven van deze twee zeer uiteenlopende soorten landschappen. Het park toont zich als duidelijk gestructureerd, simuleert veeleer de natuur en stuurt ons veel meer tijdens het wandelen via de aangelegde paden en perken, suggereert als het ware ook voorgeprogrammeerde pauzes door de talrijke zitbanken. Het landschap in en rond Iqaluit is beduidend ruwer, en de manier waarop we daarin wandelen wordt op een heel andere manier gestuurd. De Inuit zijn in staat om heel wat meer verschillende nuances in het landschap te lezen dan wij en zullen zich daardoor ook op een andere manier laten sturen wanneer zij zich door het landschap begeven. Dat blijkt alleen al uit de talrijke benamingen die zij voor sneeuw hebben en door Bauwens en Du Tré ook in de installatie verwerkt zijn.  De grote hoeveelheid diabeelden tracht, in combinatie met een subtiele klankband die voetstappen en flarden van gesprekken laat horen, steeds opnieuw door te dringen in de eigenaardigheid van een andere soort van landschapservaring die veel meer finesses kent dan wij gewend zijn te ervaren. De installatie spreekt over “zien en kijken – over navigeren en interpreteren – over andere manieren om de wereld te bevatten.” De dubbelzinnige titel ‘Perdre le nord’ – het noorden verliezen – geeft een indicatie van het overweldigende gevoel dat ons daarbij uiteindelijk overvalt.

Edith Doove, januari ’05

MigMap – Governing Migration
A Virtual Cartography of European Migration Policies
Internet website, 2005-2008

MigMap conveys a picture of how and where the production of knowledge is currently taking place in the area of migration – and of who is participating in and has access to it. MigMap investigates precisely how the new forms of supranational governance that can be observed in the European migration regime function. It looks, for example, at how European standards in politics and civil society are implemented, and at the authorities, persons and institutions taking part in this process. It examines how the various key players in the public and private spheres are interrelated and funded, as well as at the ways in which these spheres overlap or differ in terms of focus, location or personnel. Finally, it analyses how responsibilities are allocated and legitimised – and explores the theories, data and discourses upon which current paradigms in migration are based. The four maps "Key Players", "Discourses", "Europeanisation" and "Places + Practices" provide access to a broad range of information on players, debates, processes and events that together comprise Europe's present day migration policies.

The MigMap project is supported by the German Federal Cultural Foundation and Pro Helvetia, Arts Council of Switzerland and the Aargauer Kuratorium.
http://www.transitmigration.org

The Laurence Rassel Show
radio drama, double audio CD and vinyl remix, 2007

Announced as a 'post-feminist radio drama assasinated before broadcast', The Laurence Rassel Show is an electroacoustic radio drama about feminist anonymity and transgendered authorship. The album combines original and liberated music with spoken word examining the gender politics of the copyLeft. Originally commissioned for broadcast by a German national broadcaster in 2005, delayed and then cancelled in 2006, self-released in 2007.
Produced for German Public Radio by musician and trans-activist Terre Thaemlitz in collaboration with Laurence Rassel of Brussel's cyberfeminist collective Constant. Starring: Aiko Tsuji as the Announcer and Terre Thaemlitz; Terre Thaemlitz as self; Laurence Rassel as self; Marie-Françoise Stewart as Joan Smith; Nicolas Malevé as self and Roland Barthes; Tina Horne as Peggy Phelan; Pierre De Jaeger as Michel Foucault; Femke Snelting as Michel de Certeau; Wendy Van Wynsberghe as Virginia Woolf...and the found-source players.

ERROR #7
“As Though Time Was All Around”
single projection, Q-time video stream
duur 11’55

Lauri Astala’s werk is een abstract afbeelden van ruimtelijke ervaringen, een persoonlijk onderzoek naar het gekende én het vreemde – een gevoel van thuis te horen en van vervreemding.

Participants to the VIth Congress of The Internationale Situationniste (IS)
6 vintage photographs, b/w 18 x 24cm, 1962
Courtesy Ronny Van de Velde, Antwerp

The 6th Congress of the Situationist International (SI) took place in Antwerp, Belgium, in November 1962, and brought together Michèle Bernstein, Guy Debord, Attila Kotànyi, Uwe Lausen, J.V. Martin, Jan Strijbosch, Raoul Vaneigem. This was a significant moment in the movement's history that followed the break away of the Scandinavian section from the SI and the formation of a rival Second Situationist International earlier that year (joined by others from the Dutch, German, and Scandinavian sections). It can be broadly characterised as a split between artists and political theorists. The main issue at stake was the insistence of the theoretical group around Guy Debord in Paris that art could not be recognized as a separate activity with its own legitimate specificity, but must be dissolved into a unitary revolutionary praxis. After the split the SI attempted to re-define and re-organise what was left of the group: it centralized around a main office in Paris acting as a unified center with an equal level of theoretical and practical participation by all; abolished the national sections structure; and tried to define precisely its relations with external organisations on the basis of division into five geographical sections to constitute an anti-NATO platform.

Leo Dohmen made photographs of this conference later to be published in the situ newspaper. Six vintage photographic documents introduce the show and thus temporarily re-connect Antwerp with a short and forgotten page in its history.

ERROR #8
‘ Scullchoire ’
silkscreen print
‘ GGG & G ‘ 2007

Gorilla Goddess Gangster And The Goblins
3-channel video
6´30”

Hun werk bestaat meestal uit verschillende gesynchroniseerde films, die gelijktijdig verschillende verhalen tonen: stop-motion animatie met plasticine poppen, homemade en gevonden voorwerpen en footage met echte mensen en/of dieren. Verhalen en magie in een driedubbele projectie.

ERROR #7

"The Crossing" 2006
double projection, dvd
duration: 7’17’’

In The Crossing zien we een spin tegelijk een film plannen, de zombie-film ’black master red master blue master’ projecteren in een openlucht cinema, en de soundtrack maken in het atelier. Het is het verhaal over leven, dood en reincarnatie, in een dubbele projectie.

ERROR #7

‘ Canary Creeper ‘
Two-Channel DVDVideo
12’

Liv Bugge werkt rond begeerte en afkeer van macht en plaatst zichzelf tussen fictie
en documentaire, geschiedenis en mythe. Haar werk bestaat veelal uit video, of
video-installaties, vaak in combinatie met sculpturen. De video Canary Creeper
gaat over de absurde combinatie van de Scandinavische kolonisatie van de
Canarische Eilanden, en het toenemende probleem van de afrikaanse vluchtelingen
die aanspoelen op de Canarische stranden. Het ingetogen, esthetisch karakter van
de video overstijgt de clichématige beelden van de onderdrukking van derdewereldlanden
door de blanken.

‘ Housewife ’
video-installation
16’

ERROR #13

Een centraal gegeven in de artistieke praktijk van Lode Geens is de manipulatie van het gevonden voorwerp. In meer recent werk is sprake van een verschuiving van het toegeëigende voorwerp naar de imitatie ervan. Geens kiest voor alledaagse, vertrouwde voorwerpen, vaak industrieel vervaardigd en weinig aantrekkelijk vanuit esthetisch oogpunt: een hoopje kasseien, een afspaningslint, een oranje hek,...
Door de waarheidsgetrouwe reproductie worden de voorwerpen ontdaan van hun functie. Hun technische kwaliteiten worden geabstraheerd. Zo werd een slap plastic oranje hek uitgevoerd in metaal, om op die manier te transformeren in een harde rechtopstaande sierlijke sculptuur. Het realisme van het bestaande object misleid en voert ons vervolgens naar de onthulling van bestaande conventies. Het familiare is niet langer te vertrouwen!
 

'I will go back to pontony'
'I will go back to pontony' is een performance op en rond een intuïtief houten bouwsel, een ponton. Met verschillende objecten lopen gedurende de performance verschillende verhaallijnen door elkaar. I will go back to pontony wordt gespeeld van een partituur. Alle elementen van de installatie produceren bij de actie die er mee ondernomen wordt een eigen klank...

Elektronische geluiden, herleidt tot hun essentie, interfereren met de realiteit van de ruimte en doorkruisen een vertrouwde manier van waarnemen. Door de concrete en fysieke ervaring van de toeschouwer wordt de ruimte tastbaar gemaakt.

ERROR #8
‘ image-after-image ‘ 2007
Xga dlp double projection from harddisk
19’40” / ca 2h30’

‘ wasn’t there ‘ 2005-2007
Piezography inkjetprint, goldleaf
45 cm x 104 cm

‘From Shady Grove (Close to the Maryland / Virginia Shootings)’
4 februari > 6 maart 2005
Tussen 2 en 22 oktober 2002 werden miljoenen mensen in de wijde omgeving van Washington DC belegerd door twee scherpschutters, John Allen Muhammad en Lee Boyd Malvo. Gedurende drie weken schoten zij willekeurige slachtoffers neer op schijnbaar willekeurig gekozen plekken. Zij hadden motieven en een plan, en werkten met grote precisie aan the perfect shot, dat in rechte lijn de plekken binnendrong. In de weken rond pasen van 2004 volgde ik een traject langs de veertien staties waar Muhammad en Malvo veertien schoten lostten. Ik vond kersenbloesems net over hun hoogtepunt, bloeiende forsythia’s en magnolia’s, ontluikende azalea’s, verse mulching, schaars beschaduwd asfalt, gemaaid gras, glanzend geparkeerde auto’s, geverfde gevels, vlaggen. Wat zich toont, toont zich langs de voorkant. In wat zich toont, kan ik enkel binnen langs de beeldkant.
marc de blieck, 0502012002-2005

verschillende sets van een wisselend aantal inkjet prints
hoge resolutie videoprojectie/installatie 36’

‘From Shady Grove’ is opgebouwd rond ongeveer 7500 digitale foto’s die gemaakt zijn in de staten Maryland en Virginia, in de buurt van Washington DC.
Het volledige fotobestand werd in een filmische opeenvolging van beelden verwerkt. De in documentaire fotografie ingeburgerde regie en selectie van relevante of zogenaamd sterke beelden is afwezig. De beelden zijn gerangschikt volgens de plek waar zij werden gemaakt. Naast het doorlopen van het fotobestand zijn er ook ‘wandelingen’ die opgebouwd zijn uit wat mogelijks de ‘tussenliggende’ beelden van het fotobestand zouden kunnen zijn: de computer berekent welke beelden zich tussen twee foto’s hadden kunnen bevinden. Geen enkel beeld van deze ‘wandeling’ is werkelijk in de omgeving van Washington gemaakt, al blijft de herkenning van de plaatsen en de referentie aan het fotografische karakter van de beelden bewaard.De videocompositie wordt aan een zeer hoge resolutie en zonder enige vorm van beeldcompressie op een doorzichtig scherm geprojecteerd. Uit de beeldenbank van oorspronkelijke opnames en gegenereerde beelden wordt in de expositie een variabele selectie als inkjetprint getoond.

Minneke is weg
Inkjetprint

In de reeks ‘Europese Oefeningen’ (DB-S 1993, nav ‘Europese Culturele Hoofdstad ‘Antwerpen 93’) verraste Marc Steculorum reeds met  ‘gevonden fotomateriaal’. In ‘Minneke is weg’ exploreert hij dit thema verder. Ditmaal edit hij het beeldmateriaal ( oproepen om verdwenen poezen terug te vinden ) dat in het stadslandschap is aangebracht. De self-made posters schreeuwen om aandacht met hun huis-tuin-en-keuken beelden en zelfbedachte lay-out. Marc Steculorum fotografeert deze tekens niet met ironie, noch beoogt hij enig sociaal commentaar.  Naast de vanzelfsprekende documentaire dimensie van deze reeks, beklemtoont hij met deze foto’s dat ook hier zijn doel is om “aan te wijzen” en schoonheid te vinden waar die op het eerstegezicht niet aanwezig lijkt.
‘Minneke is weg’ zal ook te zien zijn in de straten op het Zuid in Antwerpen.

Marc Steculorum introduced ‘found photo material’ for the first time in his exhibition-project ‘European
exercises’ (DB-S 1993 and this at the occasion of ‘Antwerp, European Cultural Capital ‘93’).  In
‘Minneke is gone’ he explores this theme further. This time however he edits the material he has come
across (cries for help in retrieving loved housecats that have strayed and disappeared). The self-made
posters vie for our attention with their homemade images and layout. Marc Steculorum photographs
these signs without irony and neither is it his aim to make a social commentary. Aside from the obvious
documentary dimension he emphasises yet again that it his aim to ‘designate’ and to find beauty where it
is not at first sight expected.
‘Minneke is weg’ can also be seen in the streets in Antwerp South.

 

Starhawk! the musical
video, approx 60 minutes, 2004
courtesy Ellen de Bruijne Projects, Amsterdam

« The popular genre of the musical provides Pask with a frame to creatively explore disparate, seemingly unrelated positions and ideas of spiritual and political significance. Historically, a musical often functioned to communicate complex political topics in an artistic language accessible to many; on that level, it has been used to activate society towards constructive action and inject hope in difficult times. Pask builds on these aspects; she adopts them into her artistic practice in order to bring forward new interpretations in relation to the contemporary condition.
Interested in alternative concepts of life style and community organization, Pask chooses to focus on the personality of Starhawk. Starhawk is a real person in her fifties based in San Francisco, an ecotopian and feminist activist, a "veteran of progressive movements" such as 'Reclaming' (an influential branch of modern Pagan religion, "a network of people that combine activism with earth-based spirituality and healing"), and is a key figure advocating permaculture (an approach to agriculture and human settlement which seeks a harmonious balance among all forms of life in an ecosystem), author of many essays and books, and a teacher (offering classes, public rituals, and trainings in non-violent resistance, amongst other subjects). Starhawk's autobiographical data form the basis for Pask to develop a script, which is a complex, hybrid body of real facts, fictional plot, imaginary dialogues, song lyrics, educational data, background information, and instructions for exercises with students.The musical, in fact, evolves through a series of workshops Pask develops with students who have applied to participate by answering the ads she spread around the academy in search of the cast (...) (Maria Hlavajova)
www.edbprojects.nl/newsite/?p=p_108&sName=maria-pask

How is it when I'm not here, 2009

Neon installatie

Nieuw werk voor Into the Light

De nos jours, 2003, © Marie-Jose Burki

Marie José Burki maakt een nieuw werk voor Into the Light, de neon sculptuur 'How is it when I'm not here', die in de bomen wordt gehangen op het plein voor het KMSKA. De neon bestaat uit zinnen en uitroeptekens. De zinnen zijn triviale vragen die we allen altijd stellen. De woorden, geschreven in neon, worden in de bomen gehangen, zoals kerstdecoratie. Dit werk verwijst, ironisch, naar de timing van de tentoonstelling, een tijd van kerstbomen en decoratieve lichtslingers. Het verwijst ook naar de neons die gebruikt worden voor reclame in de openbare ruimte. Er is ook ook de ironische verwijzing naar de private en de publieke ruimte, en de idee van tijd en ruimte. Dit kan tegelijk simpel en pretentieus lijken. Het alledaagse, het banale dat door een simpele ingreep een quasi mysterieuze dimensie krijgt is een constante in het werk van Marie José Burki.

Dit werk kwam tot stand met de steun van de stad Antwerpen [Middelheimproductie], Pro Helvetia, Swiss Arts Council.

Performance en videowerk

ERROR #8
Zonder titel
olieverf op foto
31,5 op 39 cm
‘Courtesy Galerie Transit, Mechelen'

Marilou van Lierop schildert landschappen als visuele webbing mappings van de
mens. Mensen schildert ze in haar landschappen niet, al worden ze wel als dieren,
bijvoorbeeld vechtende paarden, gesuggereerd en in haar kleinere werken via
foto’s aanwezig gesteld. Haar onderzoek naar groepsdynamiek in de kleinere
werken valt niet te interpreteren als in termen van sociologie of psychologie, maar
als een artistiek onderzoek van ‘ondergrondse’ patronen en structuren die daaraan
vooraf gaan, maar instinctief toch blijven doorwerken. Ze geeft geen overzichten,
ze reikt (om)cirkelende inzichten aan.
Marielou van Lierop wordt vertegenwoordigd door galerie Transit (Mechelen).

ERROR #2

Marilou van Lierop [BE]
Black-and-white photo’s, photostats, wood, oil paint

Recent is Marilou van Lierop foto’s gaan bewerken. De foto dient als vertrekpunt, ze
wordt gekanteld en met grijze, zwarte en witte olieverf gemanipuleerd. Het aanvankelijk
gestructureerde beeld wordt zo tot een andere, onderliggende structuur gebracht...
Kassiersters werken in een supermarkt binnen een patroon van vormherhalingen (de
kassa’s), een groot aantal zwemmers worden opgehoogd tot structuren die aan
sterrenbeelden doen denken, ogen en blikken van mensen worden met elkaar verbonden
tot ‘kijklijnen’ die ruimtelijke vlakken en vormen doen ontstaan.
(Bronvermelding: ‘De permanente dynamiek van het geheel. Enkele beschouwingen bij het
werk van Marilou van Lierop’, Piet Vanrobaeys, 2005)

-BCCI-ICIC-FAB c.1972-91 : second version.
Poster print, 1996

-Interview by Andy Mann
Video document, 15 minutes, NTSC, 1996
Video courtesy Independent Curators International and Pierogi

Lombardi's most famous work was about the BCCI (Bank of Credit and Commerce International, also known as the Bank of Crooks and Criminals) banking scandal. It linked up the Bin Laden and Bush families long before 9/11. Shadow Cabinet contains the second version (1996) of this drawing into a poster format, the only printed diagram ever published by the artist while still being alive.

Famous for his elegant, minutely detailed diagrams of political and financial scandals, Lombardi's interest in presenting pure information qualified him as a Conceptual artist, but in many ways he was an investigative reporter after the fact. Lombardi called his diagrams « narrative structures » and they are structurally similar to sociograms – a diagram drawn from the field of social network analysis, and to a lesser degree to earlier artists like Hans Haacke – but in Lombardi's historical diagrams, each node or connection was drawn from news stories from major reputable media organizations. He was an artist and an archivist, not an investigative reporter; he simply used available material from books and newspaper articles (from the public record) for the information content of his work. He was a pioneer in the cartography of realpolitik, mapping international networks of crime which include high-level government officials and shady so-called "business" men.

A video of the artist is also included in Shadow Cabinet. In this one Andy Mann asked Lombardi in February 1997, "Do you fear for your life?" Lombardi didn't answer the question. Instead he said: "I am pillaging the corporate vocabulary of diagrams and charts…rearranging information in a visual format that's interesting to me and mapping the political and social terrain in which I live." According to his friends, Lombardi told them that he was being followed -- just before his death.

'What if I would be an artist? is een identiteitsconstructie die de frictie,
intersectie tussen ontwerp en kunst aftast.
Ik? een kunstenares? Ontworpen of verworpen?'

Peace
installation text/ photo
Courtesy Murray Guy, NYC

A historiography of the peace sign translated into a photo and text installation.
The symbol that became known as the "peace sign" was designed by the artist Gerald Holtom to serve as a logo for the Direct Action Committee Against Nuclear War (DAC) in London. Holtom, a conscientious objector, said he began by making a stylized drawing of himself with arms stretched outward and downward in despair. He associated this gesture with the figures of the rebels who face the firing squad in Goya's painting 'Executions of the Third of May, 1808'. He also intended the design to correspond to the military semaphore-code flag signals for the letters 'N' (nuclear) and 'D' (disarmament).

Buckingham's work is rooted in the narrative discipline of documentary fimmaking. Although primarily a film-maker, Buckingham uses all kinds of materials – from postcards to plaques on bus-shelters – to explore the ways we look at the world and to shake us up by suggesting new ways of looking. He conveys what is commonly understood as new knowledge, digging out unseen facts and slipping them into a political framework.

ERROR #8
‘ Reconstruction ‘, 2007
Micro-DV transferred to MiniDV on DVD
5:16 min, in loop, sound

By meaning of the word this video is a reconstruction of time spent in South
America. It is not a touristic view on Santiago de Chile, no holiday photos brought
home to show to friends, but an artistic approach to formulate a certain state of
mind while travelling. "Reconstruction" deals with the feeling of being a stranger,
the impressions and situations that seem to be somewhere between dream and
nightmare, and the influence of not yet known sounds, colors, architectural
differences and a general "jetlag" situation.
By knowing about the sheer impossibility to understand or fully experience a new
place within only a couple of weeks, this video tries to reconstruct an athmosphere
- outside, but also inside: In my body and mind.

ERROR #7
“Nebensonne”
Video projection, styropor ball hanging from the ceiling between beamer and wall
Loop

ERROR #6

 
Dinosaueriërsfilmpjes

Dinosaueriers, planten, olifantjes......... Beweging, licht, schaduwen, grote en kleine levens...

In Nebensonne heeft, steeds herhalend,  een kunstmatige, misschien  een teleurstellende, verduistering plaats. De zon komt op en gaat weer onder, niet geheel wassend en veel te vlug. Op haar hoogste punt is de lucht het donkerst. Op haar laagste punt het lichtst... Max Sudhues’ spel met de realiteit is tegelijk ernstig, humoristisch en relativerend.

 
Mieke Lambrigts onderzoekt de locatie, natuur, beweging en interactie
van geluiden, een auditieve ruimte wordt opgebouwd.

‘Wim walking a straight line’
one stride in 25 phases_ 2005
17 februari > 6 maart 2005
2005
fotoproject

In deze voorstelling wil ik vanuit een dubbelperspectief het heden becommentariëren. Hoe ik mij in een situatie kan bevinden die vreemd is aan de dag van gisteren en zich niet gedraagt naar de dag van morgen. Of hoe de eigenheid van het concrete zich aan me opdringt. Of hoe ik samen val met dit concrete.
Ga-sta-loop///WALK. In het door mezelf aangelegde archief heb ik een beeld geselecteerd dat zich een plaats dreigt te verwerven in het concrete. Ik wil die dreiging dus toelaten. Ik wil ze vooral binnen een verband brengen. Misschien om de onlogica van het verweer aan te vechten. Dit gevecht ‘for your battle’ wil ik verder zetten tot in het concrete veld. Het beeld was me onmiddellijk duidelijk. Ik zou de man laten stappen op één rechte lijn. Ik zou niet geïnteresseerd zijn in een beeldmontage die de beweging voorstelt. Ik zou dus de link met de betrachting van Eadweard Muybridge niet delen, maar het wel zijn vorm ontlenen. Het is het naast elkaar plaatsen van de geschoten beelden door 25 fotografen, die mij de oervorm van het filmbeeld terug schenken; het verloop.  Het is binnen deze vorm dat mijn concreet zich bevindt. Het gaat hier om het stap - stap – stap – stap – stap – stap - principe; in fasen. Niet om het ergens naartoe gaan, of ooit ergens aankomen. De 25 fasen tonen de beperking in de weergave aan. Het zijn de 25 geschoten beelden in het verloop. Deze beelden zitten gevangen binnen een vast kader. Ze verschillen enkel in de individuele afdruk. Het doel blijft hetzelfde. Om de afstand dan weer aan te houden wordt één beeld gemaakt van dit concreet. De afstandsopname die ermee samenvalt:
WIM//WALKING A STRAIGHT LINE IN 25 PHASES

‘Man met staak’ 1997  17 februari > 6 maart 2005
Dit is de voorstelling van de aanzet. Het beeld dat binnengedrongen is. Het is gekomen uit een fase toen er nog geen concreet was; Hierin ligt de kracht besloten die ik in de andere fasen nodig zal hebben, om ze te begrijpen en vast te leggen... in een nieuw concreet.
Nele De Roo 2005

Ng onderzoekt een nieuwe manier van leven, zich verplaatsen, werken, kunst maken. Twee jaar geleden begon Ng een nomadisch leven als project. Ze woont nu in Air, Artists in Residence, Antwerpen, na Villa Arson Nice, Villa du lavoir Paris, the bubble house of Antti Lovag Tourette sur Loup, Quelle Vienna, Bad Foundation Rotterdam, Flux Factory NY, La Generale Paris,... De video 'Limits Of Paradise: Free Solo' is zoiets als een droom van overleven: we zien de kunstenares rondtrekken in verschillende landschappen (besneeuwde bergen, post-industriële rivier oevers, de wijde natuur). Ondertussen verzamelt ze, benoemt ze en eet ze kruiden en planten. De video wordt aangevuld met haar tekening en tekst 'Statement', een manifest voor een utopische levenswijze.

ERROR #8
‘ Plot Point ‘ 2007
DVD, stereo, color
15'
'Courtesy Tim Van Laere Gallery'

New York City anno nu, met zijn gillende sirenes, uniformen, ambulances en
drukke straten, verandert in een perfect filmlandschap dat vragen oproept over de
grenzen van realiteit en fictie, maar ook over de vertelcodes in film.

'Plot Point' werd volledig opgenomen met een verborgen camera, zonder acteurs of
mise en scène.

‘ Suspension ‘ 2007
DVD, b&w, no sound
4'

'Courtesy Tim Van Laere Gallery'

Provost keert terug naar de verbeelding scheppende spiegeltechniek van zijn
vroeger werk. We duiken diep in een wolkige vloeistof met barokke gespiegelde
metamorfoses die onze geest prikkelt, maar ook onze angsten visualiseert.

Nicolas Provost is a filmmaker and visual artist living and working in Brussels,
Belgium. His work is a reflection on the grammar of cinema and the relation
between visual art and the cinematic experience. His films are screened worldwide
on both visual art platforms and film festivals and have earned a long list of awards
and screenings at prestigious festivals as among others The Sundance Film Festival,
The San Francisco International Filmfestival, Cinevegas, The International Film
Festival Rotterdam, The Viennale, The Locarno Film Festival,…

ERROR #4

In een verleidelijke mix van narratieve en muzikale referenties, worden cinematografische taal en conventies door minieme manipulaties, afgewogen en in vraag gesteld. Het werk balanceert tussen film en beeldende kunst.

Long live the new flesh, 2009
Video

Courtesy Tim Van Laere Gallery, © Nicolas Provost

Long live the new flesh is de nieuwste film van Nicolas Provost waarin bestaande horrorfragmenten tot een nieuwe film zijn omgetoverd. In Long live the new flesh gebruikt hij een techniek waarin de beelden elkaar letterlijk opeten en de gruwel in al haar visuele kracht tot een natuurlijk kookpunt wordt gebracht. Alle ingrediënten die van de experimentele kunstfilms van Nicolas Provost een internationaal succes hebben gemaakt zijn hier opnieuw aanwezig. Provost kleedt de beeldtaal van een massamedium uit, maakt er een nieuw visueel verhaal van, voorbij de dissectie en de gruwel, en laat de toeschouwer alle mogelijke stadia van het emotionele spectrum doorlopen.
 

ERROR #8
' ICY / I see ' 2006
DVD (incl. sound)
3' 53''

ERROR #2
Traffic Flow
videoprojectie, 10’35’’ in loop

Een stereoscopisch beeld van een kruispunt, een oversteekplaats, een veld met regels: de
beweging in dat vlak wordt geregistreerd. Gelinkt door een synchroon of verschuivend
ritmisch arrangement ontstaan er verschillende tijdsrealiteiten drijvend op de spanning
tussen duur en moment. Deze verschillende soorten tijdservaringen - de (schijnbaar)
stilstaande tijd, het wachten, het komen en gaan, aanwezigheid / afwezigheid - alsook de
verscheidenheid aan volumes, lijnen, kleur en beweging krijgen een vorm van meditatieve
abstractie. Het confronteert de toeschouwer met zijn eigen blik als een interpretatie van de
werkelijkheid.

ERROR #1

Nicole Bauwens en Kurt Du Tré

‘Perdre le Nord’
4 februari > 13 februari 2005
2004-2005
dia-en klankinstallatie met meerdere projectoren

In de dia-en klankinstallatie ‘Perdre le nord’ van Nicole Bauwens en Kurt Du Tré worden twee verschillende soorten beelden met elkaar geconfronteerd. Aan de ene kant zijn er de impressies van verschillende stadsparken in Montreal, aan de andere kant beelden van hun bezoek aan het zeer noordelijk gelegen Pangnirtung en Iqaluit, hoofdstad van Nunavut, het uitgebreide stuk land dat door de Canadese regering aan de Inuit werd (terug)gegeven. De zwart-wit dia’s werden gemaakt tijdens verschillende wandelingen en proberen een zo neutraal mogelijke registratie te geven van deze twee zeer uiteenlopende soorten landschappen. Het park toont zich als duidelijk gestructureerd, simuleert veeleer de natuur en stuurt ons veel meer tijdens het wandelen via de aangelegde paden en perken, suggereert als het ware ook voorgeprogrammeerde pauzes door de talrijke zitbanken. Het landschap in en rond Iqaluit is beduidend ruwer, en de manier waarop we daarin wandelen wordt op een heel andere manier gestuurd. De Inuit zijn in staat om heel wat meer verschillende nuances in het landschap te lezen dan wij en zullen zich daardoor ook op een andere manier laten sturen wanneer zij zich door het landschap begeven. Dat blijkt alleen al uit de talrijke benamingen die zij voor sneeuw hebben en door Bauwens en Du Tré ook in de installatie verwerkt zijn.  De grote hoeveelheid diabeelden tracht, in combinatie met een subtiele klankband die voetstappen en flarden van gesprekken laat horen, steeds opnieuw door te dringen in de eigenaardigheid van een andere soort van landschapservaring die veel meer finesses kent dan wij gewend zijn te ervaren. De installatie spreekt over “zien en kijken – over navigeren en interpreteren – over andere manieren om de wereld te bevatten.” De dubbelzinnige titel ‘Perdre le nord’ – het noorden verliezen – geeft een indicatie van het overweldigende gevoel dat ons daarbij uiteindelijk overvalt.
Edith Doove, januari ’05

ERROR #1

Nicole Bauwens en Kurt Du Tré

‘Perdre le Nord’
4 februari > 13 februari 2005
2004-2005
dia-en klankinstallatie met meerdere projectoren

In de dia-en klankinstallatie ‘Perdre le nord’ van Nicole Bauwens en Kurt Du Tré worden twee verschillende soorten beelden met elkaar geconfronteerd. Aan de ene kant zijn er de impressies van verschillende stadsparken in Montreal, aan de andere kant beelden van hun bezoek aan het zeer noordelijk gelegen Pangnirtung en Iqaluit, hoofdstad van Nunavut, het uitgebreide stuk land dat door de Canadese regering aan de Inuit werd (terug)gegeven. De zwart-wit dia’s werden gemaakt tijdens verschillende wandelingen en proberen een zo neutraal mogelijke registratie te geven van deze twee zeer uiteenlopende soorten landschappen. Het park toont zich als duidelijk gestructureerd, simuleert veeleer de natuur en stuurt ons veel meer tijdens het wandelen via de aangelegde paden en perken, suggereert als het ware ook voorgeprogrammeerde pauzes door de talrijke zitbanken. Het landschap in en rond Iqaluit is beduidend ruwer, en de manier waarop we daarin wandelen wordt op een heel andere manier gestuurd. De Inuit zijn in staat om heel wat meer verschillende nuances in het landschap te lezen dan wij en zullen zich daardoor ook op een andere manier laten sturen wanneer zij zich door het landschap begeven. Dat blijkt alleen al uit de talrijke benamingen die zij voor sneeuw hebben en door Bauwens en Du Tré ook in de installatie verwerkt zijn.  De grote hoeveelheid diabeelden tracht, in combinatie met een subtiele klankband die voetstappen en flarden van gesprekken laat horen, steeds opnieuw door te dringen in de eigenaardigheid van een andere soort van landschapservaring die veel meer finesses kent dan wij gewend zijn te ervaren. De installatie spreekt over “zien en kijken – over navigeren en interpreteren – over andere manieren om de wereld te bevatten.” De dubbelzinnige titel ‘Perdre le nord’ – het noorden verliezen – geeft een indicatie van het overweldigende gevoel dat ons daarbij uiteindelijk overvalt.
Edith Doove, januari ’05

"Speech as a political act"
performance/installation/booklets, 2007/08

In the project 'Speech as a Political Act', different groups of speakers address notions around freedom, civil liberties (including freedom of speech and expression), the development of political convictions, who does and doesn't have a voice in the public domain, the legitimacy of the public speaker, and so on. Starting-point for this work is a public debate between individuals who can be described as left-wing and right-wing anarchists. It took place at Casco Projects, Utrecht in 2007. The debate was transcribed, turned into a theatrical script and read out by a panel of five academics during the Critical Legal Conference at Birkbeck School of Law, London. The debate that evolved after the reading was again transcribed and added as a new act to the script. Subsequent readings in different oral arenas involved actors, free speech activists, young students and art professionals. They followed the same procedure of reading and discussing, causing a snow ball effect that lead to a series of video registrations and a final seven act script entitled 'Speech as a Political Act'. Next act will take place as our first rendezvous on the opening day of the Shadow Cabinet.

"Speech as a Political Act" was commissioned by the Critical Legal Conference 2007, London and supported by INSA, Seoul and the Rijksakademie, Amsterdam.__Text edits by Lawrence Dubrovic.

ERROR #11

Who loves the sun?, 2008
Planten, licht, aluminiumfolie, boeken, tekeningen,…

De vraag naar een mogeliijk verband tussen theorie en planten is de grondslag van dit werk van Nikolaus Gansterer. Het kritieke ogenblik tussen een gewaagde thesis (ideologie/theorie) en de daadwerkelijke vertakkingen (de groei/de niet-groei) is de kernkwestie van deze dubieuze test. Tijdens de duur van de tentoonstelling groeien verschillende planten bovenop een selectie van boeken in een tijdelijk laboratorium. Door historisch relevante literatuur als basis te nemen, literatuur die een enorme invloed had op de ontwikkeling van het menselijk denken, worden verschillende referenties uitgezet. Door uit te gaan van de (pseudo-wetenschappelijke) notie dat een idee mogelijk andere wezens kan beïnvloeden door de zuivere aanwezigheid in de ruimte, stelt het werk op ironische wijze vragen naar de beperkingen van kennis.

Het werk, dat gebaseerd is op het experiment, speculeert op de potentiële wederkerigheid tussen diverse vormen van “ideale“ humus en de planten. De installatie maakt deel uit van een studie op lange termijn van de kunstenaar, van levende testorganismen. Een reeks uitgewerkte tekeningen en diagrammen informeert de bezoeker over het proces van het onderzoek.
 

ERROR #7 PERFORMANCE
Junknoise met een heel eigen karakter: enerzijds bruut, machinaal, primitief, maar anderzijds ook heel speels, kinderlijk, subtiel en met veel ruimte voor toevalligheden. Via R.O.T. en moYsk realiseerde Partkdolg de eerste opnames rond 2002. Al die ervaringen bepalen mee het geluid van vandaag. Hergebruik van materialen, fieldrecordings en geluidsbronnen zoals motortjes, snaarinstrumenten, gemanipuleerde of open electronica worden samengebracht en geven op die manier een plaats aan geluiden op een voorafbepaald programma.

"CASE OF X. and Y. v. FRANCE"_ , Counsel's Speech for a Legal Precedent
performance & documents, 45 min, 10 may 2008, 6PM
peformed by Sébastien Canevet & Sylvia Preuss-Laussinotte

Two lawyers have armed themselves with the hospitality of copyright in order to force the hostility of foreigners' right.

Projet pour une Jurisprudence by Patrick Bernier and Olive Martin is based on a text written in 2004 by Patrick Bernier, entitled A Tale For Creating A Legal Precedent. This text introduces ultimate indictment before expulsion of a foreign woman in irregular situation, demanding her right of presence on the territory as co-author, agent and interpreter of one work of art. Starting from the idea of adapting this novel in a cinematic form, the artists finally preferred (considering the modes of accompaniment offered by the Laboratories d'Aubervilliers but especially of legislative obstacles for the extra-community foreigners to stay on the national territory) to overcome the fiction by a concrete action and to implement the principle described in the story: the insurance of stay for foreigners in precarious situation on the territory based on their collaboration with artists. The project is organized around three axes: the constitution of a legal framework with the help of jurists specialists of the copyright and the right of the foreigners, the installation of several collaboration, and the writing of a plea (plaidoirie). This " Plea for a case law / "Plaidoirie pour une jurisprudence" " is so intended to be publicly introduced and to act as foundation in the real defence of one of the co-authors faced with the administrative judge and under the charge of being returned to the border.

Produced by Les Laboratoires d'Aubervilliers, Paris

Now Let Us Praise American Leftists
Video, transfer on DVD, 3'36'', 2000
courtesy Greene Naftali Gallery

Now Let Us Praise American Leftists is an experimental video animation that seeks to eulogize and ridicule the American leftist movement of the past century. Foregrounding the exclusionary nature of American leftist politics, and its persistent refusal to allow more diversity in terms of race, ethnicity, and sexual orientation to enter into the larger political dialogue, the video presents representations of American leftists as they are : men with mustaches. Over sixty leftist groups in the history of American leftist politics are represented with different types of mustaches, created using FACES™—a computer application used by North American law enforcement agencies to create composite pictures of criminals and suspects for wanted posters.

Sudden black boxes, 2009
Lichtinstallatie
black boxes, flash lights, electric system, sensors

pass this place
to make you feel important,
pointing at you,
you're there, you exist.

 

Error #4

Naast ruimtelijk collages, maakt Philip Janssens ook collages waarin twee of meer klassieke schilderijen met elkaar worden vervlochten. Dit werk, dat zowel emotioneel als intellectueel weet te raken, geeft door deze ingreep een totaal nieuwe betekenis aan de in ons collectief geheugen opgeslagen beelden.

Error #6

Philip Janssens maakt muziek, organiseert
tentoonstellingen en doet ruimtelijke ingrepen.

ERROR #11

Double Symmetry, 2003
Video, simultane projectie, 6:03, in loop

Double Symmetry toont in een dubbele projectie het Museum van Tervuren en zijn bezoekers op een doordeweekse winterdag. Bij nader inzien blijkt het beeld gemanipuleerd, alsof het gebouw en de tuin hun regels van symmetrie opleggen aan de hele omgeving, en de spontane bewegingen van mensen, dieren en zelfs sneeuwvlokjes onderworpen worden aan de orde van de monumentale architectuur.

Pierre Bismuth houdt in zijn veelzijdige artistieke praktijk de moderne cultuur tegen het licht. Vaak doet hij dit door middel van ‘reappropriating’: het zich toe-eigenen van, in dit geval, architecturale en culturele referenties, en de geschiedenis van België. Aldus onderzoekt hij hoe waarneming, betekenis en waarden tot stand komen. Bismuths oeuvre omvat alle mogelijke media en disciplines – van origami en collage over video en schilderkunst, tot screenwriting en installaties.
 

ERROR #8
‘ nocturne (lampedusa - fort europa) ‘ 2006
infrared camera
single projection, dvd
28'

De video nocturne (lampedusa - fort europa) is een reflectie in infrarood over de duizenden vluchtelingen die jaarlijks hun leven wagen wanneer ze de Middellandse Zee oversteken in een poging om het Italiaanse eiland Lampedusa te bereiken. Nachtelijke landschappen op en rond het eiland vatten de schizofrene en gespannen sfeer van deze bijzondere plek op de grens van Europa met Afrika.

ERROR #7, ERROR #8
‘ Tokyo Sky Lounge ‘
single projection, dvd
6’40"

De video toont het beeld van een gebouw bij zonsondergang tot de vroege avond in
het midden van de stad Tokio. Het interieur van het gebouw roteert traag over 360
graden. De conversatie tussen een man en een vrouw begint bij de voorjaarsdagen-
nacht-evening en gaat uiteindelijk over het gevoel van de dood en licht. In
Japan wordt de vooravond, tussen 18:00 en 20:00 uur, het moment van wisseling
tussen dag en nacht, ‘Yoinouchi’genoemd. Traditioneel heeft deze term een
romantische connotatie. Onlangs besliste de Japanese Weerdienst echter dit woord
niet meer te gebruiken.

ERROR #7, ERROR #8

“ENTRE NOUS, Quelque chose se passe…”
Single projection, dvd
16’24’’

Als toeschouwer (foto’s en video’s) en deelnemer (performances) van het publieke
leven probeert Ria Pacquée een antwoord te formuleren op de meest elementaire
vragen van het bestaan. Ook de interesse in het rituele, de ‘waan-zin’ der
godsdiensten, anonimiteit, het ronddwalen in steden en het hierbij horende
verzamelen van beelden en geluiden vormen belangrijke gegevens in haar werk:
het herscheppen en toeëigenen van de werkelijkheid door details aan hun
dagdagelijkse context te onttrekken.

Dive into Mankind, 2008

Video, 17:11:11

Camera and Sound by Ria Pacquée

From East to West and West to East.

Between clean and dirty water.

People in search for money, belief, hope and health.

Appearing and disappearing.

Cleaning their body and mind.

They are the water, in the water.

Me, in the midst of all this, grasping these moments of beauty.

Dive into it and become invisible.

Ria Pacquée

ERROR #8
‘ Waiting to sit ‘ 2008
Dvd
4’27’’

ERROR #6
“changing relations, image in place and ‘other’adventures”

Riaan Van Jaarsveldt maakt werk voor specifieke plaatsen. ‘The idea that any given space,
unknown and insignificant to me, contains the possibility of becoming significant,
even if ever so slightly, through embodiment and time spent, in other words,
become place.’

ERROR #3

ERROR #2

Robert De keersmaecker is een schilder die zich zowel met een schilderkundige als met een
fotografische blik naar de wereld richt. Wat op het eerste gezicht soms louter registrerende
beelden van gevels en vitrines lijken, zijn in werkelijkheid trage constructies, opgebouwd
vanuit een omvangrijke kijk-ervaring, en vanuit een onvermoeibaar schilderen en
herschilderen. Net als de winkel vitrine die hij schildert, verbergt de verfhuid van zijn
schilderijen misschien meer dan wat zij toont. Veel van zijn recente werken hebben
bovendien letterlijk een binnenkant, die voor de kijker onzichtbaar blijft.

‘Robin Vanbesien maakt zijn (...) schilderijen vanuit snelle, intuïtieve keuzes. Hij wil zijn beelden een zweem van vanzelfsprekendheid geven, alsof het auteurschap er weinig toe doet. Vrijwel alle werken worden beheerst door het spanningsveld tussen de kunstenaar die zijn wil oplegt en het beeld dat zich met superieure nonchalance daar niets van lijkt aan te trekken.'  (Dominic van den Boogerd, Offspring 2007 cat.)

Ogenschijnlijk banale acties, waarbij mogelijk succes of mislukking bewust aan het toeval overgelaten worden, vormen de kern van een artistieke praktijk. Door een mengeling van humor en tragiek, en door herhaling en uitdieping krijgt deze trivialiteit een nieuwe betekenis.

Beelden van een 'heel persoonlijke' sprookjesachtige wereld. Met de nodige humor ontstaat er een subtiele kritiek op onze maatschappij. Mensen, dieren en objecten worden éénvormig grafisch voorgesteld.

ERROR #7, ERROR #8
“First Elections”
single projection
15’

Sarah Vanagt studeerde geschiedenis en film. Haar interesse ligt in de manier

waarop mensen - kinderen in het bijzonder - het verleden interpreteren en
vormgeven. De kortfilm 'First Elections' is een onderdeel van haar video-installatie
'Les Mouchoirs de Kabila'. Grote delen van de Congolese grensstad Goma liggen
bedolven onder de lava sinds de uitbarsting van de Nyiragongo vulkaan in januari
2002. In de ruïnes op de lava bouwen kinderen een eigen stad, boven op de oude
stad Er zijn radios en tv’s, witte jeeps en blauwhelmen, presidenten en vicepresidenten,
reclameclips en haatcampagnes, kerkhoven en verkiezingskoorts. Met
deze elementen bouwt Vanagt zorgvuldig een beklijvend beeld.

Apologies 1 – 6, 2007–09
Digitale video, 16:9, stereo sound
Cinematography: Gotaro Uematsu

Courtesy the artist & Anna Schwartz Gallery

Apologies 1 – 6 is het centrale werk in de reeks MADDESTMAXIMVS van Shaun Gladwell, een project dat verwijst naar een waaier van historisch en eigentijds cultureel materiaal. Deze video is bijvoorbeeld een kritiek op het vroege werk van Joseph Beuys, op Drought Series van Sidney Nolan en op de filmtrilogie Mad Max van George Miller. De representaties van de rampzalige ‘road kill’ worden voorgesteld als bestaande, echte fenomenen tegen de metafysische en shamanistische strategieën van Beuys in How to Explain Pictures to a Dead Hare (1965). We zien een anonieme motorrijder, die door het verkeer doodgereden kangoeroes vindt aan de kant van de snelweg, in de woestijn in centraal Australië. De motorrijder stopt bij de dode dieren aan de kant van de weg, en voert een ritueel uit dat in elk van de zes opeenvolgingde sequenties van de video wordt herhaald. Het ritueel begint bij het verwijderen van insecten en puin van het karkas, alvorens het lichaam op te rapen en het over de weg te dragen voor zijn definitieve begrafenis. Met zijn/haar hoofd gebogen, lijkt de motorrijder het dier toe te fluisteren bij het oversteken van de weg –een symbolische verontschuldiging.

 

'Omdat de omsamenhangendheid van de fragmenten te verkiezen is boven de orde die vervormt.' Stefaan Dheedene laat zich in zijn recente werken leiden door ontmoetingen, toevalsbeelden en -objecten die hij verwerkt tot documentaires, ruimtelijke reconstructies en copies.

Joachim Devillé (bugel/trompet en video) en Stefan Prins (piano en live electronics) laten video interageren met muzikale improvisaties. Een lexicon van geladen begrippen, te zien in een videomontage, geven aanleiding tot verbale en muzikale interactie tussen beeld en klank.

Voor het artistieke traject dat Stefan Prins aflegt, is de spanning tussen zijn activiteiten als uitvoerend musicus, vrije improvisator en componist essentieel. Elementen uit de improvisatie vinden hun weg in de composities, compositorische principes worden toegepast in improvisaties. Hierin spelen hedendaagse technologieën, zoals het gebruik van de computer, een steeds belangrijkere rol. Dit alles gebeurt vanuit het permanent in vraag stellen van bestaande mechanismen, tradities, denk- en werkwijzen, in een zoektocht naar actuele relaties tussen componist, partituur, muzikant, technologie, luisteraar en maatschappij.

W, 2009

Neon installatie

Stefano Cagol, " W ", 2009, neon installation, simulation, M HKA, Antwerp

 “W” is een neon installatie. De 4 fasen van het licht worden gekenmerkt door een symbolische centrale W, de unieke, geometrisch symmetrische letter van deze sequentie. Precies 40 jaar nadat Bruce Nauman zijn Raw/War" neon concipieerde (en net de video " Lip Sync" in 1969 realiseerde), herinnert " W" aan het zelfde palindroomwoord, maar met nieuwe interpretaties. Er was de Oorlog in Vietnam, maar Nauman verklaarde dat het werk niet specifiek en politiek verbonden was met “deze” oorlog, hij verkoos de taalmanipulatie van de drie letters van " war", verlicht van de ene kant en dan van de andere kant om verschillende woorden te schrijven.  Met “W" wordt niet direct verwezen naar een oorlog. Wij kunnen de naamwoorden raw war ook lezen als: zuiver conflict, conflict (oorlog/war) als fundamenteel (ruw/raw) element van het leven. Tot slot staat het conflict niet los van ons leven. Dit betekent niet alleen dat wij na 40 jaar nog steeds het zelfde of zelfs een hoger aantal oorlogen in de wereld hebben, maar dat het conflict ook op elk ogenblik bestaat: op het werk, in onze auto, in elke familie en elke gemeenschap, zowel nationaal als cultureel… in het kunstsysteem. In feite betekenen de termen oorlog en conflict - etymologisch - confrontatie, zonder een specifieke negatieve connotatie. Stefano Cagol plaatst woorden voor de toeschouwers en de voorbijgangers. Deze slogans hebben tegelijk een open en een herkenbaar karakter, en positieve zowel als negatieve betekenissen, zonder ooit a priori een interpretatie vast te leggen.

Stijn Van Dorpe maakt denkbeeldige en open frames, opgezette mentale constructies die de leegte huisvesten maar tegelijk de mogelijkheid bieden aan de toeschouwer betekenissen te genereren.  In deze constructies speelt de vraagstelling rond de positie van de kunstenaar als subject een grote rol.  De aanwezigheid van de kunstenaar in het werk laat zich als dubbelzinnigheid voelen. Hij verschijnt in restanten, als bewijs van zijn vertrek, in de vorm van afwezigheid eigenlijk.
 

- Work on Paper
(Notes taken during meetings as a union's board member and representative)
178x294 cm, photocopy on paper , 2007

- Bodyrepairshop / Autobilan (Interieur Rouge)
134x196 cm, silkscreen on paper, 2002

courtesy the artist and Stella Lohaus Gallery, Antwerp

The work of the Belgian artist Sven 't Jolle is based on a strong sense of social commitment, linking together a number of social, political, cultural and art historical subjects. In a series of drawings, sculptures and installations, Sven ’t Jolle’s critical vision is given a unique jocular and poetic slant. In his body of work, the worker figure keeps occupying the central place. In a variety of professional roles his personal condition of being an artist, a school teacher and a labour union representative is here brought together and used as a construction material to produce an «assemblage». The drawings and notes on paper, resulting from the recent meetings of his labour union, are here presented for the first time in Belgium: put into a common framework of display, they grow together and design the hybrid structure of his personal and social fabrics.

‘Zonder titel’,
Lichtinstallatie

Courtesy Koraalberg Gallery

De Nederlandse kunstenares Tamar Frank studeerde Monumentale vormgeving aan de Academie voor Beeldende kunsten van Maastricht. Sinds haar afstuderen werkt ze consequent met licht als belangrijkste medium. Frank werkt zowel met daglicht als met kunstlicht, maar gaat steeds een interactie met de ruimtelijke omgeving aan. Haar site-specific lichtinstallaties zijn zeer divers: van minimale ingrepen tot arbeidsintensieve en ruimtetransformerende totaalinstallaties. Frank maakt gebruik van verrassende materialen als nylon, fosforiserende pigmenten, lichtsensoren en geavanceerde technologie. Hoe uiteenlopend ook, de kunstenares hanteert steeds een centraal objectief in haar werk, namelijk met behulp van licht de omgeving transformeren tot een nieuwe  ruimtelijke ervaring. Tamar Frank creëert voor Koraalberg een nieuwe installatie die focust op de ingang van de galerie en inspeelt op de verhouding binnen/buiten en publieke versus private ruimte.
 

ERROR #11

Thomas Bayrle (D)
Superstars, 1993
Video, audio, 9:00

In Superstars, een werk van 1993, toont Thomas Bayrle portretten die samengesteld zijn uit verschillende kleine beeldpatronen, een concept dat Bayrle reeds sinds de jaren 60 uitdiept. De film zoomt continu in op gezichten, die samengesteld zijn uit wel 20.000 kleine beelden van filmloops. Deze filmloops zijn op hun beurt opnames van de beelden die door de geportreteerden zelf bekeken werden. Het werk is een verwijzing naar het voyeuristische systeem van onze consumptiemaatschappij.

Vanuit zijn interesse voor de relatie tussen kunst en maatschappij, onderzoekt Thomas Bayrle de infrastructuur van de visuele omgeving en weeft patronen tot visueel complexe superstructuren. Cybernetica, pornografie, urbanisatie en de consumptiemaatschappij zijn uitgangspunten en basismateriaal van Bayrle' s praktijk. Samen met Sigmar Polke en Gerhard Richter was Bayrle medestichter van de Duitse Pop beweging. Hij laat reeds meer dan dertig jaar zijn invloed gelden, zowel als kunstenaar als leraar. "I consider the relationship between individual and collective/community the same as that between dot and grid, the dot representing a component of the grid, and between cell and body, the cell being its basic element."

ERROR #7 PERFORMANCE
“extended-guitar improvisations”
Zijn instrumentale composities, vernuftige muziekjes, improvisaties en live electronica leverden hem reeds in 1999 het laureaat van het Internationaal Compositieconcours van Helmond op. In zijn visuele kunst past hij algoritmes toe die ook in zijn muziek werkzaam zijn. Ruimtelijke verhoudingen en bewegingen, geordend volgens muzikale constructen, duiken dan ook op in de installatiekunst van het kunstenaarsduo Erki De Vries en Tim Vets. In“extended-guitar improvisations” wordt het signaal van een elektrische gitaar via een gehackte gitaar-synthesizer naar een Pure Data patch gestuurd. Elke snaar wordt apart gecaptured, behandeld en geparametreerd via een pedalboard van 32 deurbel-knoppen en terug gemapt op fysieke instrumenten.

Het landschap als een samenraapsel van elkander dominerende elementen, een wankel evenwicht dat zich om ons heen uitstrekt, gecomponeerd uit tegenstrijdigheden van zowel menselijke als natuurlijke aard.... De sculpturen en objecten van Tinka Pittoors ontstaan vanuit dit gegeven en bevragen de utopie van de maakbare wereld. Door het combineren van herkenbare en nieuwe vormen en materialen creëert Pittoors in haar werk een geheel eigen vormentaal die geënt is op het gekende, op zoek naar een parallelle sculpturale realiteit. Daar waar de materialen aansluiting zoeken met de realiteit, zet de vorm zich er juist tegen af. Belichting speelt hierin een belangrijke rol: het omsluit en begrenst de sculptuur als het ware, maar onderstreept tegelijkertijd de autonomie van de gepresenteerde wereld. Er ontstaat een ambigu beeld dat balanceert op de rand van de werkelijkheid. Pittoors’ in zichzelf gekeerde ‘landschapsvoorstellen’ suggereren een vernieuwde kijk op landschapsarchitectuur, een artificiële benadering op de inplanting van groenzones. Of het utopische dan wel dystopische voorstellen zijn, laat Pittoors in het midden. Rest ons de vraag: is de verleidelijkheid van het beeld werkelijk bewoonbaar?

Tres blonde [FIN]
In the Garden 2005
50x50cm c-prints

In the Garden is een reeks van in scene gezette, documentaire foto’s. Het kunstenaars duo tres blonde (Annika Dahlsten and Milla Vaukohnen) heeft hun poging om te ontsnappen aan de bureaucratische werkomgeving en hun vlucht in de natuur vastgelegd op film. In plaats van de wilde natuur te vinden, komt het duo terecht intuinen. Tres blonde gaat tuinen zien als mythische plaatsen, beladen met bureaucratie en geheime kennis. Zowel in de geclassificeerde natuur, als in the bureaucratische werkomgeving verdwijnt het individu
in het systeem, of wordt gedwongen andere regels te volgen. Het project is gestart in 2003, als onderdeel van de performance Office bingo. Out of the Office, de eerste serie foto’s van tuinen van tres blonde was te zien in Arte association`s Kaupunkivirasto, urban art festival, in uitzendbureau’s in Turku, Finland, in 2003. Met de serie In the Garden diept tres blonde het thema rond tuinen verder uit. De beelden zijn genomen in de zomer van 2005.

The Blackmailers (Les Maitres chanteurs)
Video, color, sound, 50 min, 2006
Courtesy the artist and Vox

"The impresario had set the maximum length of time for the fast at forty days—he would never allow the fasting go on beyond that point, not even in the cosmopolitan cities. And, in fact, he had a good reason. Experience had shown that for about forty days one could increasingly whip up a city’s interest by gradually increasing advertising, but that then the people turned away—one could demonstrate a significant decline in popularity. In this respect, there were,of course, small differences among different towns and among different countries, but as a rule it was true that forty days was the maximum length of time." Franz Kafka – A Hunger Artist (1924) Migrants from Iran have gathered in a church in Brussels. Lying and sitting on the ground covered with blankets, they are looking at the wall paintings describing Christian scenes. These men have started a hunger strike, which will last until they have received an answer from the Belgian government concerning their regularisation. The shooting takes place during the 9th and the 10th day of their strike, when they still have enough energy to speak and tell us their stories, highlighted by the excerpts from a short novel Ein HungerKunstler (A Hunger Artist) by Franz Kafka.

Lord Lily
inkjetprints
Useful Photography #005
Foto’s verzameld en geredigeerd door Hans Aarsman, Claudie de Cleen, Julian Germain,
Erik Kessels, Hans van der Meer

Wereldwijd bestaat een standaardmethode die gebruikt wordt om koeien en stieren te
fotograferen. Deze beelden tonen boeren de kwaliteiten van verschillende rassen, om hen
te helpen sperma te kiezen van verschillende stieren. Useful Photography #005 stelt de
legendarische stier Lord Lily voor, tussen een selectie van zijn dochters, in alphabetische
volgorde. Sperma van Lord Lily wordt geïnsemineerd, en heeft geleid tot meer dan 150.000
nakomelingen over de hele wereld. Hun foto’s zijn genomen door Alex Arkink, Judy
Black, Cybil Fisher, Elly Geverink, Sylvie Gouin, Billy Heath, Han Hopman, Patty Jones,
Alger Meekma, Wolfhard Schulze, Georgio Soldi, Jane Steel en Olav Vibild.
ISBN 90-75380-62-3 PUBLISHED BY ARTIMO / INFO@ARTIMO.NET
PRINTED IN june 2005

Useful Photography #005
Photographs collected and edited by Hans Aarsman, Claudie de Cleen, Julian Germain, Erik Kessels,
Hans van der Meer
Worldwide, there is a standard method used to photograph cows and bulls. These images show farmers
the qualities of different breeds, to help them choose sperm from different types of bulls. Useful
Photography #005 presents the legendary bull Lord Lily amongst a selection of his daughters, appearing
in alphabetical order. Sperm from Lord Lily is inseminated, which has lead to more than 150,000
descendants all over the world. Their photographs are taken by Alex Arkink, Judy Black, Cybil Fisher,
Elly Geverink, Sylvie Gouin, Billy Heath, Han Hopman, Patty Jones, Alger Meekma, Wolfhard
Schulze, Georgio Soldi, Jane Steel and Olav Vibild.
ISBN 90-75380-62-3 PUBLISHED BY ARTIMO / INFO@ARTIMO.NET
PRINTED IN june 2005

VAAST COLSON   AND ON   AND ON, 2009
uniek
Led-installatie 1mx3m
Duur : infinite

Foto: Luc Wauters, Courtesy Maes & Matthys Gallery

Een tekstueel werk voor de expo 'Into the Light' bedient zich van het economische principe van de 'Corporate Branding', waarbij de bedrijfsnaam wordt ingezet en gepromoot als merk in plaats van het produkt. Wanneer er talrijke, min of meer evenwaardige produkten op de markt zijn en de uniciteit vervaagt is het vertrouwen van de consument in een merknaam doorslaggevend. Zware high-tech Led-installaties en eindeloze herhalingen zijn de beeldende middelen van doorgedreven marketingstrategieen op commerciele toplokaties in de grootstad. Binnen opgesteld krijgt het werk een dwingend sculpturaal en visueel karakter : een blufferige, uitdagende aanwezigheid die nooit lijkt op te houden.
Luc Matthys
 

ERROR #7, ERROR #8
‘ A Broken Rule ‘
single projection, DV-cam, transfer on DVD
2’ (loop)

Zes borden lichten op in de nacht in een Afrikaanse stad. Elk bord draagt een

woord. Wanneer deze woorden correct samengebracht worden, vormen ze een
verwarrend poëtische zin die tegelijkertijd politiek geladen is. Zoals andere
projecten van Vincent Meesen, vertrekt A Broken Rule bij een publieke interventie,
die vervormd wordt door de filmische mise en récit van de kunstenaar. Hierdoor
worden de traditionele codes en conventies dooreengeschud en geherpositioneert.
Deze video bevindt zich, als document van een ervaring, op het snijvlak tussen
performance, fictie, experimentele muziek en documentaire film. Dit resulteert in
wat gelezen kan worden als een oproep en een uitnodiging tot een “ongewoon
totstandkomen”.

Killing an Arab, 2002
Video, 14:20
 
Collectie M HKA, Antwerpen

De schilderijen en de films van Wilhelm Sasnal getuigen van een intense gevoeligheid voor de ons omringende wereld en tegelijkertijd van een kritische blik. Sasnals kunst bevindt zich aan de kant van de zwakke, hij herkent het creatieve potentieel van stoornis en vaagheid en ziet de uit de hand gefilmde amateurfilms als kritische tegenhanger van de onophoudelijk en gevaarlijk evoluerende wereld.

 

ERROR #8
‘ Nun hast du mir den ersten Schmerz getan ‘ 2007
video installation with single projection, dvd,
8'44" (loop)

Het lied ‘Nun hast du mir den ersten Schmerz getan’ inspireerde Wim
Lambrecht tot het maken van een videointerpretatie naar Robert
Schumanns' Frauenliebe und Leben Op. 42. Door middel van eigentijdse
media zocht W.L. een nieuwe intensiteit in de uitvoering van het
romantische Lied. In de video werd de stem van mezzosopraan Lieve Jansen
door W.L. gemanipuleerd. Er is een geheel nieuwe relationalitieit en
hiërarchie ontstaan tussen beeld, klank en betekenis. Door de nabij
opname van het aangezicht ontstaat bij het bekijken, een interiorisatie,
alsof men zich in de mentale leefwereld van het personage bevindt. De
nagenoeg monochrome achtergrond verhoogt de concentratie op de
uitvoerster en de klank. Ondanks de loskoppeling van woord en betekenis
blijft het stuk ritmisch dicht bij het oorspronkelijke temporale
verloop. De lage toon voorziet de muzikale uitvoering van een ander
timbre en veroorzaakt een bevreemdende sonoriteit. Al deze factoren
zorgen voor een dramatisering die de geest van een Griekse tragedie
oproepen. De thematiek betreft er essentiëel het lijden van de mens,
soms door eigen fout, maar veelal door het tragische van het bestaan
zelf.
(tekstfragment van Stef Van Bellingen uit de
tentoonstellingscataloguskrant ‘Underground, sound & vision’)

ERROR #2
The El- Men
video-installation

The El- Men Project is een portret-installatie van zo goed als de laatste niet gemengde
meisjesschool van Vlaanderen. Het Sint-Jozefinstituut kende een traditie om met de
elfjarige laatstejaars een veertiendaagse skivakantie door te brengen in het Oostenrijkse
Tirol. Het dorpje Elmen werd de plek bij uitstek om de jonge bloedjes te verkennen. Het
videoverslag werd voor Wim Lambrecht tevens zijn afscheid van de vhs als eveneens de
ideale hommage aan de home video met een onderhuids randje.

The El- Men Project is a portrait-installation of the almost last girls-only school of Flanders. The Sint-
Jozef Institute has known a tradition of spending fourteen day trip to the Austrian Tirol with the eleven
year old girls.. The small town Elmen was the ultimate venue to investigate both place and self. For
Wim Lambrecht, this video report became his fairwell from vhs, as well as the perfect hommage to home
video with an edge.

ERROR #1

‘LA TEMPESTA’ 17 februari > 6 maart 2005
LA TEMPESTA 2005
Beeldopname : thuiszicht onweer bij dag / kleur / VHS naar DVD
Geluidstrack : stereo - onweer bij dag
Duratie : approx 26m.
Installatie : videoprojectie in loop geluidsbox verpakt in karton

‘Pas de drame, pas de sujet et je dirai même pas d’objet.’

Van der Hallen’s beheerste gebruik van materialen en acties vraagt onze aandacht en denken te richten tot de ruimten die we dagelijks gebruiken en ervaren. De geijkte onderscheidingen tussen deze ruimten ‘publieke versus private of vertrouwde ruimten’ worden doeltreffend gesloopt en met precisie opnieuw geconfigureerd. Van der Hallen’s ingrepen en handelingen maken al deze ruimten onbepaald; ze verworden haast tot een soort inkomhal: een overgangsplek die we nauwelijks opmerken, of, in sommige gevallen, wordt onze aandacht actief geleid naar een soort van geïmpliceerde oplossing of begrip. De ene keer kunnen we deze geïmpliceerde oplossing letterlijk inlopen, een andere maal worden we actief buitengesloten. (Tekst door Ken Pratt, 2007, vrij vertaald uit het Engels)

Installatie voor Error #10 i.s.m. Sophie Anson, Adriaan Van der Hallen, Reginald Bernaers.

ERROR #7
“A Bridge over the Drina”
single projection, Beta SP
duur 18’

Deze korte documentaire toont de brug over de Drina nabij de Bosnische stad Visegrad. De brug over de Drina verwijst naar het gelijknamige boek van Ivo Andric, Nobel-laureaat in 1961, waarin deze de conflictueuze geschiedenis van het gebied, en bijgevolg ook van Europa, beschrijft. Het beeld van de brug, met het steeds verder stromende water en het steeds wisselende licht, wordt aangevuld met de getuigenis van Poljo Mevsud voor het Joegoslavië-tribunaal. Hierin vertelt hij over zijn initiatief om lijken uit het water te halen om ze te identificeren.